ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အတြက္ ကဗ်ာ

တခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြကို
တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္။

တခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥေတြကို
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။

တခ်ိဳ႕က " လူ " ေတြနဲ႔ ထပ္တူက်ျပီးေတာ့
တခ်ိဳ႕က " လူ႕ " ေတြနဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္ခဲ့ျပီး
တခ်ိဳ႕က " လူး " ေတြနဲ႔ ပလူးပလဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးၾကမယ္ . . .
ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ ေရးလာတဲ့ ကဗ်ာတိုင္း
လွပ ၊ တင့္တယ္ ၊ ဝင္ၾကြား ၊ ၾကည္ႏူး ၊ ျမတ္ႏိုး . . . .
အစရွိသျဖင့္ စကားလံုးေတြ တန္ဆာ ဆင္ထားတတ္ၾကတယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အေၾကာင္း ေရးၾကျပီ ဆိုရင္ . .
တခ်ိဳ႕က ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ရွာေဖြတင္ျပတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ရဲ႕ ခမ္းနားပံု ၊ လုပ္နည္း လုပ္ဟန္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။
တခ်ိဳ႕က ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး ဘယ္လို ခ်စ္ၾကည္ႏူးစြာ ေပါင္းဖက္ၾကတာကို ေရးတယ္။
တခ်ိဳ႕က လက္မေထာက္ဘဲ ေမွာက္လ်က္လဲတာေတာင္မွ မ်က္ႏွာ မပ်က္ႏိုင္သလို တင္စားတယ္။
တခ်ိဳ႕က ဘယ္လင္နဲ႔မွ မတိုင္းေတာ့ဘူး ၊ ငါ့လင္ပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ ခပ္ရြတ္ရြတ္ ေျပာတယ္။
တခ်ိဳ႕က . . . . . . .
တခ်ိဳ႕က . . . . . . .

အဲဒါနဲ႔ပဲ . . .
ကၽြန္ေတာ္ . . .
ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ အတြက္ ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ေရးမိပါတယ္။
ေက်ာင္းက စာေတြထဲက အတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ . .
" ေအာက္ပါ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ " လို႔ ဆိုရပါ့လိမ့္မယ္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ အတြက္ ကဗ်ာ

အသံမွာ လိႈင္းႏႈန္းေတြ ရွိသတဲ့။
ၾကိမ္ႏႈန္း မတူၾကဘူး ဆိုပဲ။
အတိုးဆံုး အသံၾကိမ္ႏႈန္း နဲ႔
အက်ယ္ဆံုး အသံၾကိမ္ႏႈန္းေတြရဲ႕
ဟုိဘက္ ဒီဘက္ကေန လွမ္းေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႔
လူေတြ ၾကားေနႏိုင္ေသာ ၾကိမ္ႏႈန္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို ေျပာလုိက္မိတယ္။
" ခ်စ္တယ္ " . . . ။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

လူေတြမွာ စိတ္ရဲ႕ အကြာအေဝး တူညီေနရင္ . . .
လူေတြမွာ စိတ္ရဲ႕ အကြာအေဝး ထပ္တူက်ေနရင္ . . .
ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာရင္ေတာင္မွ
တစ္ဘက္သားက ခံစား ရရွိႏိုင္သတဲ့။
တကယ္လို႔ . . .
တျခားေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ခံစားမႈေတြေၾကာင့္
စိတ္ခ်င္းေဝးကြာေနျပီး ေအာ္ဟစ္ေျပာေနမိရင္
ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက သတိေပးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ကို သတိေပးမယ္။
ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္လိုက္ႏိုင္မယ္။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တစ္ႏွစ္မွာ ၃၆၅ ရက္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။
တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တိုးလာႏိုင္တဲ့
အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြထဲက
တစ္ရက္ရက္မွာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ္က ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးမယ္။
ဒါဆို စိတ္ေကာက္လို႔ တင္းမာျပီး
ကုန္ဆံုးမယ့္ အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

အရိုး မရွိတဲ့ လွ်ာ နဲ႔
အေသြး မရွိတဲ့ သြားတို႔ေတာင္မွ
မေတာ္တဆ ကိုက္မိ ၊ ထိုးမိၾကေသးတာပဲ။
အရိုး ၊ အေသြး ၊ အသား ရွိတဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း စိတ္သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္လို႔
စကားလံုးေတြနဲ႔ ထိုးခုတ္မိတဲ့ အခါ
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုလည္း သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
" ဘဝတိုတုိမွာ အရသာ ခ်ိဳခ်ဳိကို
ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖင့္ ျဖတ္သန္းၾကရေအာင္ . . ." လို႔။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တစ္ခါတေလ . . .
ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အရာကို
သူက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသာအခါ . . ၊
တစ္ခါတေလ . . .
သူ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ကိစၥကို
ကၽြန္ေတာ္က သူ႕စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ . . ၊
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုလည္း သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
အဲဒါက စကားစုေလး တစ္ခု ျဖစ္တယ္။
" သူမ်ား၏ လုပ္ရပ္ကို စိတ္တိုင္း မက်ျခင္း အတြက္
အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္တာေတြ
ရွိေနေသးသည္ကို သတိျပဳပါ။ " တဲ့။

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

တကယ္လို႔ . . .
တကယ္လို႔ေပ႔ါ . . .
ဘယ္လိုကိစၥမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ။
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္ သတိေပးပါ။
သူ ေမ့ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သတိေပးပါ့မယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ေန႔ ဆိုျပီး
အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ "
ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ . . . ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလို သတ္မွတ္တယ္။
" ခ်စ္သူကို ခ်စ္ခြင့္ ရေနတဲ့ ေန႔ရက္တိုင္းဟာ
ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ပါပဲ။ "

ဒါဆို အဲဒီ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္တယ္။
အဲဒီ့ေန႔ဟာ " ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ " ပါပဲ။

ကိုေဇာ္
11-Feb-2013

"ဟဲလို...ဒါပဲ"

တယ္လီဖုန္းလာတယ္ဆိုလို႔ သြားကိုင္လိုက္ၿပီး-
“ဟုတ္ကဲ့”
“ကုိယ္ပါကြ၊ ေမာင္ေသြးသစ္ပါ”
“ဟာ အစ္ကို ေနေကာင္းလား”
“ဒီမွာ ကိုယ္ေျပာတာ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္၊ ကိုသိန္းဆိုင္ရယ္၊ ကိုယ္ရယ္၊ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကိုင္မလို႔၊ ေမာင္ရင့္ဆီက
အတိုတစ္ပုဒ္လိုခ်င္တယ္၊ ေရးထားလိုက္၊ ဆယ့္ငါးရက္ေန႔ ဖုန္းထပ္ဆက္မယ္၊ ဒါပဲ”
“ဟာ ကၽြန္ေတာ္မအားေသးဘူး၊ ဟိုကိစၥ..”
ကၽြန္ေတာ့္စကား မဆံုးေသး။ ဖုန္းခ်သြားသည္။

အစ္ကိုေမာင္ေသြးသစ္တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ အရင္ကဆိုလွ်င္ စကားေျပာတဲ့အခါ လိုရင္းကို တိုက္ရိုက္မေျပာဘဲ
အလကၤာေတြ၊ နိမိတ္ပံုေတြၿခံရံၿပီး ေ၀့ကာ၀ိုက္ကာေျပာတတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူဘယ္၀ါေနေကာင္းလားဆိုၿပီး စာရင္းရွည္ႀကီးနဲ႔
ေမးတတ္တာ။ ဒါတြင္မက “ကိုခ်စ္စံတစ္ေယာက္ ေတာင္ေလးလံုးမွာ ပဥၥင္းတက္မယ္ေျပာၿပီးမွ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ေရွာင္ေနတာ
ၾကားၿပီၿပီလား” စသည္ျဖင့္ စကားေၾကာရွည္တတ္တာ။ ခုက်မွ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ စကားကို ဒံုးေျပးသလို ဆက္တိုက္ ရြတ္ဖတ္ၿပီး
ဖုန္းခ်သြားရတာလဲ။ တျခားအလုပ္ေတြပိေနလို႔ မေရးႏိုင္ေသးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာမယ့္ဟာကို။

အခုတေလာ တယ္လီဖုန္းေျပာရသည္က သည္းထိတ္ရင္ဖိုဆန္လြန္းေနသည္။ ကိုေသြးလုပ္ရပ္ကလည္း သည္းထိတ္ရင္ဖို
ဆန္လြန္းလွသည္။ ဟုတ္ကဲ့။ ေနာက္မွသိရသည္က သူတို႔ထုတ္မယ့္ဆိုတဲ့မဂၢဇင္းကိုက “သည္းထိတ္ရင္ဖို”တဲ့ဗ်ာ။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

ကၽြန္ေတာ္အိမ္သာတက္ေနတုန္း တယ္လီဖုန္းလာသည္ဟု လာအေၾကာင္းၾကားသည္။ အိမ္သာတက္ခါစျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိစၥက
မျပတ္တျပတ္ျဖစ္ေန၏။ အျမန္လက္စသတ္ၿပီး ထြက္လိုက္ရ၏။ ဖုန္းသြားကိုင္ေတာ့ တစ္ဖက္မွသူငယ္ခ်င္းက-
“ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုက္တာကြာ”
ဟု စိတ္မရွည္သံျဖင့္ေျပာသည္။
“အိမ္သာတက္ေနတာကြ၊ ခ်က္ခ်င္းလာလို႔ မရဘူး”
“ေၾသာ္.. ဟုတ္လား၊ မင္းရဲ႕ေခ်းတစ္တံုးက ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္သြားၿပီေပါ့”
ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားသည္။ ဟုတ္သားပဲ တစ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးက်ပ္ျဖစ္သြားၿပီကိုး။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

ကၽြန္ေတာ့္တူတစ္ေယာက္သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားျဖစ္၏။ ဒီေကာင္က ညတိုင္းလိုလို သူ႕ေကာင္မေလးဆီ ဖုန္းဆက္
တတ္သည္။ တစ္ခါစကားေျပာလွ်င္ နာရီ၀က္ တစ္နာရီၾကာသည္။ အရင္ကေတာ့ ကိစၥမရွိ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ဖုန္းေျပာေျပာ
တစ္ယူနစ္စာပဲေပးရသည္။ ခုေတာ့ တစ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးက်ပ္ႏႈန္းဟု ဆိုေသာအခါ။
ဒီေကာင္ သူ႕ေကာင္မေလးဆီဖုန္းဆက္ၿပီဆိုရင္ အေမလုပ္သူက မ်က္ေစာင္းတခဲခဲ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေခ်ာင္းဟန္႔သံ ျပဳၿပီး
သတိေပးေသးသည္။ ဒီေကာင့္ခမ်ာ စိတ္ရွိလက္ရွိမေျပာႏိုင္။ ေကာင္မေလးကလည္း စကားေၾကာအေတာ္ရွည္တာတဲ့။ ဒါနဲ႔
ဒီေကာင္လည္း “ေၾသာ္ ဟုတ္လား.. အင္း.. အင္း.. ဒါပဲေနာ္”ဆိုၿပီး ဖုန္းအျမန္ခ်ပစ္ရသည္။

ဒီမွာတြင္ပဲ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ေကာင္မေလးက သူ႕ကို ဆယ့္ငါးက်ပ္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမထားရေကာင္းလား ဆိုၿပီး
အဆက္ျဖတ္မယ္ ဘာညာျဖစ္ေရာ။ ဒီေကာင္ အေတာ္ပ်ာသြားသည္။ ေကာင္မေလးကို ျပန္ေခ်ာ့တဲ့အေနနဲ႔ စူပါမတ္ကက္ကို
ေခၚသြားရသည္။ ေကာင္မေလးကလည္း အျမင္ကပ္လို႔လားမသိ။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ေရေမႊးပုလင္းကို လက္ညွဳိးထိုးျပလိုက္တာ ဒီေကာင္
မုန္႔ဖုိးတစ္လစာေလာက္ ထိသြားသတဲ့။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

စာေရးဆရာတို႔သည္ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုကို ၾကားသိရလွ်င္ ဆင့္ပြားၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕တတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း
ဒီအတိုင္းပဲ။ ပထမဆံုးေတြးမိတာက ခုခ်ိန္မွာ တက္က်မ္းေတြ ေခတ္စားေနသည့္အေၾကာင္းျဖစ္၏။ ႀကီးပြားေအာင္လုပ္နည္း၊
လုပ္ငန္း စီမံခန္႔ခြဲနည္း၊ မိန္႔ခြန္းေျပာနည္း၊ ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကားေျပာနည္းစာအုပ္ေတြ ထြက္ေနသည္။ ထို႔အတူ တယ္လီဖုန္း
ေျပာနည္း စာအုပ္လည္း ေရးလွ်င္ေကာင္းမည္ဟု စဥ္းစားမိ၏။ ဒီလိုစာအုပ္မ်ဳိးကိုေတာ့ ဆက္သြယ္ေရးတပ္က ဆရာေတြေရးလွ်င္
ပိုေကာင္းမည္။ သူတို႔က-
“လင္းယုန္မွ ရထား၊ လင္းယုန္မွ ရထား၊ အသံဘယ္ေလာက္ၾကားလဲ၊ ၾကားရင္အေၾကာင္းျပန္၊ ဒါပဲ”
ဆိုေသာ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာနည္းကို ကၽြမ္းက်င္ၾကသည္။

“ဟဲလို ဘယ္သူလဲ၊ ေဟ့ေကာင္ႀကီး ရထားလား၊ ငါပါကြ လင္းယုန္ပါ။ ေနေကာင္းလား၊ ေအးကြ၊ ရာသီဥတုက ေအးတယ္ေနာ္၊
အာမီရမ္ေလး မွန္မွန္ခ်ေပးကြ သိလား၊ ထမင္းေကာ စားၿပီးၿပီလား၊ ဘာဟင္းခ်က္လဲ၊ ငါးေျခာက္ ဟုတ္လား၊ ဟာ ေကာင္းတာေပါ့။
ငါတို႔ဆီမွာေတာ့ မီးခိုးထြက္မွာစိုးလို႔ ဟင္းမခ်က္ႏိုင္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ကို၀ါးစားၿပီး ေရနဲ႔ေမွ်ာခ်ေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ ငါ့အသံ
ဘယ္ေလာက္ၾကားသလဲ၊ ၾကားရင္ အေၾကာင္းျပန္စမ္းပါအံုးကြ၊ သူငယ္ခ်င္းရ”
ဆိုၿပီး ေလေၾကာရွည္လို႔မရဘူးေလ။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

နီကိုရဲတစ္ေယာက္ လက္ကိုင္ဖုန္းရကာစတုန္းက အေၾကာင္းကိုလည္း သတိရမိ၏။ တာရာမင္းေ၀က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး
နီကိုရဲေတာ့ ေမ်ာက္အုန္းသီးရ တျပျပျဖစ္ေနၿပီဟု ေျပာသည္။
“အဲဒါ ဒီေကာင့္ဆီဆက္ၿပီး အၾကာႀကီးစကားေျပာပစ္လိုက္စမ္းပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ နာရီ၀က္ေလာက္ ေျပာလိုက္ၿပီးၿပီ” ဟု
ခၽြန္တြန္းလုပ္သည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ႀကိဳးဖုန္းေတြက တစ္ခါဆက္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေျပာေျပာ တစ္ယူနစ္စာ
သံုးက်ပ္ပဲက်သည္။ သူမ်ားဆီက ကိုယ့္ဆီဆက္လွ်င္ တစ္ျပားမွမေပးရ။ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြက်ေတာ့ အ၀င္ေရာ အထြက္ေရာ
တစ္မိနစ္ ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ေျပာလွ်င္ ေျပာသေလာက္ေပးရသည္။ သူမ်ားဆီက ကိုယ့္ဆီဆက္လွ်င္လည္း တစ္၀က္ခေပးရသည္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သံုးက်ပ္အကုန္ခံၿပီးဆက္၊ အၾကာႀကီးေျပာ၊ သူကေတာ့ တစ္မိနစ္ခ်င္းယူနစ္ေတြတက္ၿပီး ပိုကုန္သည္။
တာရာမင္းေ၀က တျခားလူအေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း နီကိုရဲဖုန္းနံပါတ္ေပးၿပီး ဖုန္းေတြဆက္ခိုင္းသည္။ သက္သက္မဲ့
ဟိုပုဂၢိဳလ္ေလးကို ဒုကၡေပးၾကတာေလ။ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႀကိဳးဖုန္းေတြလည္း တစ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးက်ပ္ျဖစ္သြားၿပီ။
လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကေတာ့ တစ္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္တဲ့။ ဒီေနရာမွာ ေပသီးေခါက္တတ္သူတခ်ဳိ႕အေၾကာင္း ေတြးမိျပန္သည္။
သူ တစ္ေနရာကိုေရာက္ေနသည္။ သူ႕ရံုးခန္း သို႔မဟုတ္ အလုပ္ရံု သို႔မဟုတ္ ဆိုင္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး မွာစရာေတြရွိေနသည္။
အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာေအာင္ေျပာရမည္။ ဒီအခါမွာ ဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ့ သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းကေန လွမ္းဆက္ၿပီး
အေၾကာင္းၾကားသည္။ ဖုန္းခ်ၿပီး သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းဆီ ျပန္ေခၚခိုင္းသည္။

ခုေနာက္ပိုင္း စနစ္သစ္အရ အထြက္အတြက္သာ ေပးရၿပီး အ၀င္အတြက္ေပးစရာမလုိ။ အခု သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းကို ႀကိဳးဖုန္းကေန
ျပန္ေခၚခိုင္းေတာ့ တစ္မိနစ္ကို တစ္ဆယ္က်ပ္ႏႈန္း သက္သာသြားတာေပါ့။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ နည္းနည္းလူလည္က်သည္ဟု
ဆိုႏိုင္၏။ လူတစ္ေယာက္ကို ေျပာစရာစကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနသည္။ ဒီအခါမွာ ထိုသူမရွိႏိုင္ေလာက္တဲ့အခ်ိန္ကို မွန္းၿပီး
ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ တစ္ဖက္က မရွိပါဘူးဆိုေတာ့မွ “ဒါဆို ျပန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ျပန္ဆက္ခိုင္းလိုက္ပါ”ဟု
မွာထားလိုက္သည္။ တစ္ဖက္က ျပန္ဆက္လာေတာ့မွ ေျပာခ်င္တာေတြ တစ္၀ႀကီးေျပာပစ္လုိက္၏။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာလည္းေျပာရ၊
တယ္လီဖုန္းခကိုေတာ့ တစ္ဖက္လူက က်ခံခိုင္းတဲ့နည္းေလ။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စကားထစ္သည္။ သူေျပာတာ နားေထာင္ရတာ အေတာ္စိတ္ရွည္သည္းခံရသည္။
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ သူေျပာမယ့္ဟာကို ကိုယ္က ရိပ္မိေနၿပီ။ သူက ထစ္ေနတုန္း။ ဒီေတာ့ “မင္းေျပာမယ့္ဟာက ဒါမဟုတ္လား”ဟု
ကိုယ္ေထာက္ေပးရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီေကာင္က ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါေလာက္ အိမ္ကုိ
ဖုန္းဆက္သည္။ ႏိုင္ငံျခားမွာက ဖုန္းဆက္လွ်င္ကတ္ျပားထည့္ၿပီး ဆက္ၾကတာ။ ငါးမိနစ္စာ၊ ဆယ္မိနစ္စာ၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္စာ
စသည္ျဖင့္ ၀ယ္လို႔ရသည္။ ဒီေကာင္ ဖုန္းေျပာတဲ့အခါ စကားထစ္ေနေတာ့ ဖုန္းေျပာခ်ိန္ေတြ လိုအပ္တာထက္
ပိုပိုၾကာၾကာသြားတတ္သည္။ ဒီအခါမွ သူ႕မိန္းမက-

“ရွင္ ထစ္ေနတာ ငါးေဒၚလာဖိုးေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီလိုထစ္ေနရင္ ခဏခဏဖုန္းမဆက္နဲ႔ေတာ့”ဟု ရာဇသံေပးသည္။
ဒီေကာင္ကလည္း မိန္းမကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာဆိုေတာ့ ဖုန္းမဆက္ဘဲမေနႏိုင္။ ဒီလိုန႔ဲ စကားမထစ္ရေအာင္ သတိထားၿပီး
ႀကိဳးစားေလ့က်င့္ရသည္။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္အိုေကေနၿပီ။ စကားထစ္တာကိုေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏိုင္ေသာ
နည္းလမ္းတစ္ခုေပၚေပါက္လာျခင္းအတြက္ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္၏။

☼ ☼ ☼ ☼ ☼

ဒီအခ်က္ေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ တစ္ခုသြားေတြးမိျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေရးဆရာေတြအေနျဖင့္
စာနယ္ဇင္းေတြဆီက စာမူခရရွိပံုစနစ္ကို ေခတ္ႏွင့္အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ျဖစ္၏။ အရင္လို တစ္ပုဒ္ဘယ္ေလာက္ ဆိုတာမ်ဳိး
ပုတ္ျပတ္မဟုတ္ဘဲ ပထမတစ္မ်က္ႏွာ ဘယ္ေလာက္ ေနာက္ထပ္တစ္မ်က္ႏွာတိုးတိုင္း ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ယူနစ္စနစ္ႏွင့္
ယူရေကာင္းမလား စဥ္းစားေနမိပါသည္။ ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ ဆရာမ်ား။

----------------
မင္းလူ
သည္းထိတ္ရင္ဖိုမဂၢဇင္း၊
ဇူလိုင္၊ ၂၀၀၃။

မခြဲစတမ္းဆိုပါေတာ့ ခင္ရယ္...

အထိအေတြ႕ဟာ ေကာင္းကင္ရဲ႕

ဟိုဘက္အစြန္းနဲ႔ဒီဘက္အစြန္းေပါ့ ခင္

က်ကြဲၿပီစ မုန္ညင္းဆီပုလင္းဟာ အသံသာတယ္ေနာ္

ခင္ စိတ္ဝင္စားမယ္ဆို က်ေနာ္ပုလင္းအသစ္တစ္လံုး

ဖန္ဆင္းျပမယ္ ခင္

ဒီပုလင္းထဲမွာ ေတာင္တန္းႀကီးဟာမႈိင္းလို႕

ေတာင္ေပၚကေၾကြက်လာတဲ႕သစ္ရြက္ဟာ

ေလမလံုေသးတဲ႔ပုလင္းထဲမွာ

အေၾကာေသသြားတယ္ ခင္

အနီးအေဝးအမွတ္စက္ေတြေပၚ အျမင္အၾကားကံမပါတဲ႔ေကာင္မို႔

က်ကြဲေတာ့မယ့္ အက္ၿပီးသားပုလင္းလို

ခင္ သနားပါ

ခင့္အတြက္ အနာအတုဆိုတဲ့က်ေနာ္ဟာ

ဘယ္ေလာက္မႊန္းမႊန္း

အစစ္မျဖစ္တာမို႕ က်ကြဲသြားတဲ႔

ပုလင္းေတြကလည္း အသည္းမမာ/နာ ပါ ခင္

ေလေအးေလးတိုက္လာရင္ ေပ်ာက္သြားမယ့္

ေရာဂါထဲ က်ေနာ္ဝင္ဖ်ားၾကည့္ေနတာပါ ခင္

ေငးၾကည့္ေနက် ပုလင္းထဲက ေလေလးနည္းနည္းတိုက္ေပးပါ

ေဟာ ေနထိုးေနတဲ႔ပုလင္းထဲက ရႈခင္းမွာ

က်ေနာ္ ရႈခင္းႀကီးပိေနျပန္ၿပီ ခင္

ပုလင္းကြဲေလးရွရံုနဲ႔

ေခါင္းစဥ္ေမ့သြားတဲ႔ကဗ်ာကို

က်ေနာ္ ခဏခဏျပန္ခ်ေရးေနသလို

ခင္လည္းက်ေနာ္ဖန္ဆင္းထားတဲ႔ ပုလင္းထဲမွာ

မကြဲမရွေလးလွေနမွေပါ့ ခင္ရယ္

ဒါနဲ႕ ခင့္စကားမွာ က်ေနာ့နားအတြက္ အမွားၾကီးၾကီးပါလာတယ္

မေတာ္တဆ တိုက္မိခဲ့တဲ့ဘဝေတြမို႕

မခြဲစတမ္းပဲ ဆိုၾကပါစို႕ ခင္ရယ္ ။ ။



(ေတးခက္)

စိတ္ခ်င္းအေဖာ္ ========

စိတ္ခ်င္းအေဖာ္
========

အေဖာ္ဆုိတာ ဘယ္လုိဟာမ်ိဳးကုိ ေခၚမလဲ....?

ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြ ခံစားေနရတယ္ဆုိတာကို သိတဲ့သူ…

ကိုယ့္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာႏုိင္တဲ့သူ…

ကိုယ့္ကို နားလည္တဲ့သူ…

(နားလည္တယ္ ဆုိရာမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ အေကာင္းေရာ ၊ အဆုိးေရာ ၊

အားနည္းခ်က္ေတြ အကုန္လံုးကို နားလည္တာကို ဆုိလိုတယ္။)

ကုိယ့္ကို အလကားေနရင္း အျပစ္မတင္တဲ့သူ ၊

အျပစ္မရွာတဲ့သူ ၊ မေ၀ဖန္ မရႈံခ်တဲ့သူ ၊

အျပစ္မရွာတဲ့သူကို ကိုယ့္အေဖာ္လုိ႔ ေခၚတယ္ ။

နားလည္တယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥဟာ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ။

သုိ႔ေသာ္ နားလည္ခ်င္စိတ္ရွိတယ္ ၊ နားလည္ဖုိ႔ၾကိဳးစားတယ္ဆုိရင္ကုိပဲေတာ္လွပါျပီ ၊

အဲဒီေလာက္ ရွိရင္ကိုပဲ ဒီလူႏွစ္ေယာက္က အေဖာ္ျဖစ္လုိ႔ရျပီ ။

စိတ္ခ်င္းအေဖာ္လုပ္ဖုိ႔က တကယ္ သတိၱရွိမွ ရတယ္ ။ ဟန္ေဆာင္မႈ မရွိမွ ရမယ္ ။

အရိုးသားဆံုးဆက္ဆံရမယ္ ။ ျပိဳင္ဆုိင္မႈ လံုး၀ မရွိရဘူး ။

အဲဒီလုိ....

မိတ္ေဆြေတြဟာ ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ပစၥည္းအေၾကာင္း မေျပာဘူး ၊

ပုိင္ဆုိင္မႈေတြ အေၾကာင္း မေျပာဘူး ။

ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေတြ အေပၚမွာ အေျခခံျပီး တုိးတက္လာတဲ့

ကုိယ့္ရဲ႕ အသိဉာဏ္ , စိတ္ထား , အေတြးအေခၚေတြကို ေဆြးေႏြးမယ္ ။

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္အႏုိင္မယူရဘူး ။

အထင္ေသးတာ အထင္ၾကီးတာ မရွိရဘူး ။

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္ႏုိင္ရမယ္ ။

တစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကို တစ္ေယာက္ အတားအဆီး မျဖစ္ေစရဘူး ။

သူ႕ေၾကာင့္ ငါ မလြတ္လပ္တာ ၊ ငါ့ေၾကာင့္ သူ မလြတ္လပ္တာ
မျဖစ္ေစရဘူး ။

ႏွစ္ေယာက္စလံုး လြတ္လပ္မႈဘက္ကို သြားေနရမယ္။

ဒါမွ ” Soul Mate ” ျဖစ္မယ္ ။


ဦးေဇာတိက (ေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္တယ္) မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္

.....

ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးေတာင္ ရင္းၿပီး ခ်စ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ
ဘာလို႔ အေသးအမြားကိစၥေလးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ဦးမွာလဲ

ပစၥဳပၸန္မွာ နင့္ေဘးနား ငါရွိေနၿပီပဲ
ဘာလို႔ အနာဂတ္ကုိ ေတြးပူေနဦးမွာလဲ..

ရင္ဘက္ခ်င္းေတာင္ ထပ္တူက်ေနၿပီပဲ
ဘာလို႔ မာန ဆိုတဲ့ အလႊာပါးေလးနဲ႔ ျခားထားဦးမွာလဲ..

ငိုေကၽြးဖုိ႔အတြက္ ငါ့ရင္ခြင္တခုလံုးရွိေနၿပီပဲ
ဘာလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပီး ခံစားေနဦးမွာလဲ...

♚Thu Thu Lay♚

ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ ႀကိဳက္ခဲ့မိတဲ့ကဗ်ာေလးေတြ....

ေလွခါးသုံးထစ္ ေငြဆိုတာ အိပ္ကပ္မွာၾကပ္၊ အထပ္လိုက္ေပါ့ ႀကိဳက္တာ၀ယ္စမ္း၊ လမ္းမတေလွ်ာက္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္၊ စာအုပ္လွန္ၾကည့္ ဆာဆာရွိလား၊ သြားစမ္းစားစမ္း ဆယ့္ကိုးလမ္းမွာ၊ ဆီခ်က္ဆာေတး ေၾကးအိုး ၀က္သား ဟာ … သူငယ္ခ်င္း မင္းတစ္ေယာက္တည္းလား စားသာစားပါ၊ အားမနာနဲ႔ ဘာလီ စပတ္ကလင္၊ ခံတြင္းခ်ဥ္သေလ အာသာေျပေအာင္၊ ဘူးလိုက္ေဆာင္ထား လက္ၾကားဇယ္ဆက္၊ ညွပ္လ်က္ၾကြားၾကြား ဒူးယားစီးကရက္၊ လဆန္းရက္။ မင္းလူ