ျမန္မာႏိုင္ငံရွိျမိဳ ႔မ်ား

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ စာရင္းအရ ၿမိဳ႕ေပါင္း (၃၆၆)ၿမိဳ ႔ ရွိသည္။ယင္းျမိဳ ႔ ၃၆၆ ျမိဳ ႔ တြင္ ျမိဳ ႔နယ္မ်ားျဖင္႔ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ထားေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္အဆင္႔ ၿမိဳ႕ (၃)ၿမိဳ႕၊ ရပ္ကြက္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္း တည္ေဆာက္ထားေသာ ၿမိဳ႕နယ္႐ံုးစိုက္ရာၿမိဳ႕ (၂၈၂)ၿမိဳ႕၊ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာန ႐ံုးစိုက္ရာၿမိဳ႕ (၈၁)ၿမိဳ႕တို႔ ပါဝင္သည္။ ယင္း ၃၆၆ ၿမိဳ႕တြင္ မပါဝင္ ေသာ္လည္း (ဌာနဆိုင္ရာ႐ံုးမ်ား ႐ံုးမစိုက္ေသာ္လည္း)၊ လူဦးေရ ထူထပ္ၿပီး၊ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး အခ်က္ျခာက်၍ စည္ကားေသာ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားကိုလည္း ၿမိဳ႕ဟု ေခၚေဝၚၾကသည္။

ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းေဒသႀကီး အလိုက္ တည္ရွိေသာ ၿမိဳ႕မ်ားစာရင္းမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းျဖစ္သည္-
ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ၿမိဳ႕မ်ား
ျပည္နယ္/တိုင္းေဒသႀကီး ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား ၿမိဳ႕နယ္ အဆင့္ၿမိဳ႕မ်ား ၿမိဳ႕နယ္ခြဲ အဆင့္/ဌာနဆိုင္ရာ႐ံုးစိုက္ရာၿမိဳ႕ စုစုေပါင္း
ကခ်င္
၁၈ ၉ ၂၇
ကယား
၇ ၁ ၈
ကရင္
၇ ၈ ၁၅
ခ်င္း
၉ ၃ ၁၂
မြန္
၁၀ ၃ ၁၃
ရခိုင္
၁၇ ၃ ၂၀
ရွမ္း
၅၅ ၂၃ ၇၈
စစ္ကိုင္း
၃၇ ၃ ၄၀
တနသၤာရီ
၁၀ ၆ ၁၆
ပဲခူး
၂၈ ၅ ၃၃
မေကြး
၂၅ ၂ ၂၇
မႏၲေလး ၂ ၂၁ ၄ ၂၇
ရန္ကုန္ ၁ ၁၂ ၃ ၁၆
ဧရာဝတီ
၂၆ ၈ ၃၄
စုစုေပါင္း ၃ ၂၈၂ ၈၁ ၃၆၆

ကခ်င္ျပည္နယ္

(၁) ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕
(၂) ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕
(၃) မိုးညွင္းၿမိဳ႕
(၄) ပူတာအိုၿမိဳ႕
(၅) မိုးေကာင္းၿမိဳ႕
(၆) ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕
(၇) ဖားကန္႔ၿမိဳ႕
(၈) တႏိုင္းၿမိဳ႕
(၉) ေရႊကူၿမိဳ႕
(၁၀) မိုးေမာက္ၿမိဳ႕
(၁၁) မံစီၿမိဳ႕
(၁၂) ဆြမ္ပရာဘြမ္ၿမိဳ႕
(၁၃) ခ်ီေဖြၿမိဳ႕
(၁၄) ေဆာ႔ေလာ္ၿမိဳ႕
(၁၅) အင္ဂ်န္းယန္ၿမိဳ႕
(၁၆) မခ်မ္းေဘာၿမိဳ႕
(၁၇) ေနာင္မြန္းၿမိဳ႕
(၁၈) ေခါင္လန္ဖူးၿမိဳ႕
(၁၉) ကာမိုင္းၿမိဳ႕
(၂၀) ဟိုပင္ၿမိဳ႕
(၂၁) ၿမိဳ႕လွၿမိဳ႕
(၂၂) ဆင္ဘိုၿမိဳ႕
(၂၃) ေဒါ႔ဖုန္းယန္ၿမိဳ႕
(၂၄) ရွင္ေဗြယန္ၿမိဳ႕
(၂၅) လြယ္ဂ်ယ္ၿမိဳ႕
(၂၆) ဆဒံုးၿမိဳ႕
(၂၇) ပန္နန္းဒင္ၿမိဳ႕

ကယားျပည္နယ္

(၁) လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕
(၂) ေဘာလခဲၿမိဳ႕
(၃) ဒီေမာဆိုၿမိဳ႕
(၄) ဖ႐ူဆိုၿမိဳ႕
(၅) ဖာေဆာင္းၿမိဳ႕
(၆) ရွားေတာၿမိဳ႕
(၇) မဲ့စ့ဲၿမိဳ႕
(၈) ရြာသစ္ၿမိဳ႕

ကရင္ျပည္နယ္

(၁) ဘားအံၿမိဳ ႔
(၂) ေကာ့ကရိတ္ၿမိဳ ႔
(၃) ျမဝတီၿမိဳ ႔
(၄) လိႈင္းဘြဲ႕ၿမိဳ႕
(၅) ဖာပြန္ၿမိဳ႕
(၆) ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးၿမိဳ႕
(၇) သံေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕
(၈) သံေတာင္ၿမိဳ႕
(၉) လိပ္သိုၿမိဳ႕
(၁၀) ေဘာဂလိၿမိဳ႕
(၁၁) ပိုင္က်ံဳၿမိဳ႕
(၁၂) ကမေမာင္းၿမိဳ႕
(၁၃) ဘုရားသံုးဆူၿမိဳ႕
(၁၄) က်ံဳဒိုးၿမိဳ႕
(၁၅) က်ိဳက္ဒံုၿမိဳ႕

ခ်င္းျပည္နယ္

(၁) ဟားခါးၿမိဳ႕
(၂) ဖလမ္းၿမိဳ႕
(၃) မင္းတပ္ၿမိဳ႕
(၄) မတူပီၿမိဳ႕
(၅) ပလက္ဝၿမိဳ႕
(၆) ကန္ပက္လက္ၿမိဳ႕
(၇) တီးတိန္ၿမိဳ႕
(၈) တြန္းဇံၿမိဳ႕
(၉) ထန္တလန္ၿမိဳ႕
(၁၀) ရိေခၚဒါရ္ၿမိဳ႕
(၁၁) က်ီခါးၿမိဳ႕
(၁၂) ေရဇြာၿမိဳ႕

မြန္ျပည္နယ္

(၁) ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕
(၂) သထံုၿမိဳ႕
(၃) ေရးၿမိဳ႕
(၄) သံျဖဴဇရပ္ၿမိဳ႕
(၅) က်ိဳက္မေရာၿမိဳ႕
(၆) ေခ်ာင္းဆံုၿမိဳ႕
(၇) က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕
(၈) ေပါင္ၿမိဳ႕
(၉) ဘီးလင္းၿမိဳ႕
(၁၀) မုဒံုၿမိဳ႕
(၁၁) က်ိဳကၡမီၿမိဳ႕
(၁၂) လမိုင္းၿမိဳ႕
(၁၃) ေခါဇာၿမိဳ႕

ရခိုင္ျပည္နယ္

(၁) စစ္ေတြၿမိဳ႕
(၂) ေက်ာက္ျဖဴၿမိဳ႕
(၃) သံတြဲၿမိဳ႕
(၄) ေမာင္ေတာၿမိဳ႕
(၅) ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕
(၆) ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕
(၇) ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕
(၈) ပုဏၰားကၽြန္းၿမိဳ႕
(၉) ရေသ့ေတာင္ၿမိဳ႕
(၁၀) ေျမပံုၿမိဳ႕
(၁၁) ရမ္းၿဗဲၿမိဳ႕
(၁၂) မင္းျပားၿမိဳ႕
(၁၃) ေပါက္ေတာၿမိဳ႕
(၁၄) မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕
(၁၅) ေတာင္ကုတ္ၿမိဳ႕
(၁၆) အမ္းၿမိဳ႕
(၁၇) ဂြၿမိဳ႕
(၁၈) ေတာင္ၿပိဳလက္ဝဲၿမိဳ႕
(၁၉) မအီၿမိဳ႕
(၂၀) က်ိႏၲလီၿမိဳ႕


ရွမ္းျပည္နယ္

* (၁) ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕
* (၂) လား႐ႈိးၿမိဳ႕
* (၃) က်ိဳင္းတံုၿမိဳ႕
* (၄) လြိဳင္လင္ၿမိဳ႕
* (၅) ေလာက္ကိုင္ၿမိဳ႕
* (၆) လင္းေခးၿမိဳ႕
* (၇) ေက်ာက္မဲၿမိဳ႕
* (၈) မူဆယ္ၿမိဳ႕
* (၉) ကြမ္းလံုၿမိဳ႕
* (၁၀) တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕
* (၁၁) မိုင္းဆတ္ၿမိဳ႕
* (၁၂) မိုင္းျဖတ္ၿမိဳ႕
* (၁၃) ဟုိပန္ၿမိဳ႕
* (၁၄) ဟိုပံုးၿမိဳ႕
* (၁၅) ပင္းတယၿမိဳ႕
* (၁၆) နမ့္ဆန္ၿမိဳ႕ (ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္း)
* (၁၇) နမၼတူၿမိဳ႕
* (၁၈) ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕
* (၁၉) သီေပါၿမိဳ႕
* (၂၀) မန္တံုၿမိဳ႕
* (၂၁) မိုးမိတ္ၿမိဳ႕
* (၂၂) မဘိမ္းၿမိဳ႕
* (၂၃) နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕
* (၂၄) ကြတ္ခိုင္ၿမိဳ႕
* (၂၅) သိႏၷီၿမိဳ႕
* (၂၆) တန္႔ယန္းၿမိဳ႕
* (၂၇) မိုင္းရယ္ၿမိဳ႕
* (၂၈) ပန္ဆန္းၿမိဳ႕
* (၂၉) မိုင္းေမာၿမိဳ႕
* (၃၀) နားဖန္းၿမိဳ႕
* (၃၁) နမ့္စန္ၿမိဳ႕ (ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း)
* (၃၂) ပန္ဝိုင္ၿမိဳ႕
* (၃၃) ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕
* (၃၄) ရြာငံၿမိဳ႕
* (၃၅) ေညာင္ေရႊၿမိဳ႕
* (၃၆) ပင္ေလာင္းၿမိဳ႕
* (၃၇) ဆီဆုိင္ၿမိဳ႕
* (၃၈) မိုးနဲၿမိဳ႕
* (၃၉) မိုင္းပန္ၿမိဳ႕
* (၄၀) မိုင္းကိုင္ၿမိဳ႕
* (၄၁) ကြန္ဟိန္းၿမိဳ႕
* (၄၂) ကုန္းၾကမ္းၿမိဳ႕
* (၄၃) မိုင္းခတ္ၿမိဳ႕
* (၄၄) ဖယ္ခံုၿမိဳ႕
* (၄၅) လဲခ်ားၿမိဳ႕
* (၄၆) ေမာက္မယ္ၿမိဳ႕
* (၄၇) ေက်းသီးၿမိဳ႕
* (၄၈) ကေလာၿမိဳ႕
* (၄၉) မိုင္း႐ွဴးၿမိဳ႕
* (၅၀) မိုင္းပ်င္းၿမိဳ႕
* (၅၁) မိုင္းတံုၿမိဳ႕
* (၅၂) မိုင္းေယာင္းၿမိဳ႕
* (၅၃) မိုင္းလားၿမိဳ႕
* (၅၄) မိုင္းယန္းၿမိဳ႕
* (၅၅) မက္မန္းၿမိဳ႕
* (၅၆) ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕
* (၅၇) ေရႊေညာင္ၿမိဳ႕
* (၅၈) ေအးသာယာၿမိဳ႕
* (၅၉) ေက်ာက္တစ္လံုးႀကီးၿမိဳ႕
* (၆၀) ေနာင္တရားၿမိဳ႕
* (၆၁) ပင္လံုၿမိဳ႕
* (၆၂) က်ိဳင္းေတာင္းၿမိဳ႕
* (၆၃) ဟိုမိန္းၿမိဳ႕
* (၆၄) အင္ေတာၿမိဳ႕
* (၆၅) မိုင္းေနာင္ၿမိဳ႕
* (၆၆) မိုင္းေငါ႔ၿမိဳ႕
* (၆၇) တာမိုးညဲၿမိဳ႕
* (၆၈) မံုးကိုးၿမိဳ႕
* (၆၉) မန္ဟီး႐ိုးၿမိဳ႕
* (၇၀) ခ်င္းေရႊေဟာ္ၿမိဳ႕
* (၇၁) နမ့္တစ္ၿမိဳ႕
* (၇၂) တံုတာၿမိဳ႕
* (၇၃) တာေလၿမိဳ႕
* (၇၄) က်ိဳင္းလပ္ၿမိဳ႕
* (၇၅) မိုင္းယုၿမိဳ႕
* (၇၆) ပံုပါက်င္ၿမိဳ႕
* (၇၇) မိုင္းခုတ္ၿမိဳ႕
* (၇၈) မိုင္းေပါက္ၿမိဳ႕

စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕
* (၂) မံုရြာၿမိဳ႕
* (၃) ေရႊဘိုၿမိဳ႕
* (၄) ကေလးၿမိဳ႕
* (၅) ကသာၿမိဳ႕
* (၆) ခႏၲီးၿမိဳ႕
* (၇) တမူးၿမိဳ႕
* (၈) လဟယ္ၿမိဳ႕
* (၉) ေလ႐ွီးၿမိဳ႕
* (၁၀) ေဖာင္းျပင္ၿမိဳ႕
* (၁၁) နန္းယြန္းၿမိဳ႕
* (၁၂) ဟုမၼလင္းၿမိဳ႕
* (၁၃) ျမင္းမူၿမိဳ႕
* (၁၄) ေျမာင္ၿမိဳ႕
* (၁၅) ဘုတလင္ၿမိဳ႕
* (၁၆) ဆားလင္းႀကီးၿမိဳ႕
* (၁၇) ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕
* (၁၈) ပုလဲၿမိဳ႕
* (၁၉) ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕
* (၂၀) အရာေတာ္ၿမိဳ႕
* (၂၁) ဒီပဲယင္းၿမိဳ႕
* (၂၂) ေရဦးၿမိဳ႕
* (၂၃) ခင္ဦးၿမိဳ႕
* (၂၄) ဝက္လက္ၿမိဳ႕
* (၂၅) ကန္႔ဘလူၿမိဳ႕
* (၂၆) တန္႔ဆည္ၿမိဳ႕
* (၂၇) ကၽြန္းလွၿမိဳ႕
* (၂၈) ကေလးဝၿမိဳ႕
* (၂၉) မင္းကင္းၿမိဳ႕
* (၃၀) ေမာ္လိုက္ၿမိဳ႕
* (၃၁) ပင္လည္ဘူးၿမိဳ႕
* (၃၂) ကနီၿမိဳ႕
* (၃၃) ဝန္းသိုၿမိဳ႕
* (၃၄) ေကာလင္းၿမိဳ႕
* (၃၅) ထီးခ်ိဳင့္ၿမိဳ႕
* (၃၆) အင္းေတာ္ၿမိဳ႕
* (၃၇) ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕
* (၃၈) ခမ္းပါတ္ၿမိဳ႕
* (၃၉) ၿမိဳ႕သစ္ၿမိဳ႕ (စစ္ကိုင္းတိုင္း)
* (၄၀) ပန္ေဆာင္ၿမိဳ႕

တနသၤာရီတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) ထားဝယ္ၿမိဳ႕
* (၂) ၿမိတ္ၿမိဳ႕
* (၃) ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕
* (၄) ေရျဖဴၿမိဳ႕
* (၅) ေလာင္းလံုၿမိဳ႕
* (၆) သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕
* (၇) ပုေလာၿမိဳ႕
* (၈) တနသၤာရီၿမိဳ႕
* (၉) ဘုတ္ျပင္းၿမိဳ႕
* (၁၀) ကၽြန္းစုၿမိဳ႕
* (၁၁) ပေလာက္ၿမိဳ႕
* (၁၂) ေမတၱာၿမိဳ႕
* (၁၃) ကလိန္ေအာင္ၿမိဳ႕
* (၁၄) ျပည္ႀကီးမ႑ိဳင္ၿမိဳ႕
* (၁၅) ကရသူရိၿမိဳ႕
* (၁၆) ခေမာက္ႀကီးၿမိဳ႕

ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) ပဲခူးၿမိဳ႕
* (၂) ျပည္ၿမိဳ႕
* (၃) ေတာင္ငူၿမိဳ႕
* (၄) သာယာဝတီၿမိဳ႕
* (၅) သနပ္ပင္ၿမိဳ႕
* (၆) လက္ပံတန္းၿမိဳ႕
* (၇) အုတ္ဖိုၿမိဳ႕
* (၈) မိုးညိဳၿမိဳ႕
* (၉) ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕
* (၁၀) မင္းလွၿမိဳ႕ (ပဲခူးတိုင္း)
* (၁၁) နတ္တလင္းၿမိဳ႕
* (၁၂) ဇီးကုန္းၿမိဳ႕
* (၁၃) ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕
* (၁၄) ေပါက္ေခါင္းၿမိဳ႕
* (၁၅) ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕
* (၁၆) သဲကုန္းၿမိဳ႕
* (၁၇) ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕
* (၁၈) ေရတာရွည္ၿမိဳ႕
* (၁၉) အုတ္တြင္းၿမိဳ႕
* (၂၀) ထန္းတပင္ၿမိဳ႕ (ပဲခူးတိုင္း)
* (၂၁) ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႕
* (၂၂) ျဖဴးၿမိဳ႕
* (၂၃) ေက်ာက္တံခါးၿမိဳ႕
* (၂၄) ေညာင္ေလးပင္ၿမိဳ႕
* (၂၅) ေရႊက်င္ၿမိဳ႕
* (၂၆) ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕
* (၂၇) ကဝၿမိဳ႕
* (၂၈) ေဝါၿမိဳ႕
* (၂၉) ျပြန္တန္ဆာၿမိဳ႕
* (၃၀) သံုးဆယ္ၿမိဳ႕
* (၃၁) ပဲႏြယ္ကုန္းၿမိဳ႕
* (၃၂) မေဒါက္ၿမိဳ႕
* (၃၃) ေကတုမတီၿမိဳ႕

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) မေကြးၿမိဳ႕
* (၂) ပခုကၠဴၿမိဳ႕
* (၃) မင္းဘူးၿမိဳ႕
* (၄) ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕
* (၅) သရက္ၿမိဳ႕
* (၆) ေအာင္လံၿမိဳ႕
* (၇) ကံမၿမိဳ႕
* (၈) မင္းတုန္းၿမိဳ႕
* (၉) ဆင္ေပါင္ဝဲၿမိဳ႕
* (၁၀) မင္းလွၿမိဳ႕ (မေကြးတိုင္း)
* (၁၁) ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕
* (၁၂) နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕
* (၁၃) ၿမိဳ႕သစ္ၿမိဳ႕ (မေကြးတိုင္း)
* (၁၄) ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕
* (၁၅) ေခ်ာက္ၿမိဳ႕
* (၁၆) ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕
* (၁၇) ဆိပ္ျဖဴၿမိဳ႕
* (၁၈) ငဖဲၿမိဳ႕
* (၁၉) ေစတုတၱရာၿမိဳ႕
* (၂၀) ေဆာၿမိဳ႕
* (၂၁) ထီးလင္းၿမိဳ႕
* (၂၂) ေပါက္ၿမိဳ႕
* (၂၃) ၿမိဳင္ၿမိဳ႕
* (၂၄) ေရစႀကိဳၿမိဳ႕
* (၂၅) စလင္းၿမိဳ႕
* (၂၆) စကုၿမိဳ႕
* (၂၇) ေက်ာက္ထုၿမိဳ႕

မႏၲေလးတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) ေနျပည္ေတာ္ၿမိဳ႕
* (၂) မႏၲေလးၿမိဳ႕
* (၃) မိတၳီလာၿမိဳ႕
* (၄) ျမင္းၿခံၿမိဳ႕
* (၅) ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕
* (၆) ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕
* (၇) ရမည္းသင္းၿမိဳ႕
* (၈) ေညာင္ဦးၿမိဳ႕
* (၉) မတၱရာၿမိဳ႕
* (၁၀) စဥ့္ကူးၿမိဳ႕
* (၁၁) စဥ့္ကိုင္ၿမိဳ႕
* (၁၂) တံတားဦးၿမိဳ႕
* (၁၃) ျမစ္သားၿမိဳ႕
* (၁၄) ဝမ္းတြင္းၿမိဳ႕
* (၁၅) သာစည္ၿမိဳ႕
* (၁၆) မလႈိင္ၿမိဳ႕
* (၁၇) ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕
* (၁၈) မိုးကုတ္ၿမိဳ႕
* (၁၉) ေတာင္သာၿမိဳ႕
* (၂၀) ႏြားထိုးႀကီးၿမိဳ႕
* (၂၁) ငါန္းဇြန္ၿမိဳ႕
* (၂၂) ေပ်ာ္ဘြယ္ၿမိဳ႕
* (၂၃) သပိတ္က်င္းၿမိဳ႕
* (၂၄) တေကာင္းၿမိဳ႕
* (၂၅) ပုဂံၿမိဳ႕
* (၂၆) ျမစ္ငယ္ၿမိဳ႕
* (၂၇) ငါ႔သေရာက္ၿမိဳ႕

ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး


* (၁) ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
* (၂) သန္လ်င္ၿမိဳ႕
* (၃) ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕
* (၄) သံုးခြၿမိဳ႕
* (၅) ခရမ္းၿမိဳ႕
* (၆) ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕
* (၇) တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕
* (၈) လွည္းကူးၿမိဳ႕
* (၉) ထန္းတပင္ၿမိဳ႕ (ရန္ကုန္တိုင္း)
* (၁၀) တြံေတးၿမိဳ႕
* (၁၁) ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕
* (၁၂) ကြမ္းၿခံကုန္းၿမိဳ႕
* (၁၃) ကိုကိုးကၽြန္းၿမိဳ႕
* (၁၄) ဥကၠံၿမိဳ႕
* (၁၅) အေဖ်ာက္ၿမိဳ႕
* (၁၆) တံတားၿမိဳ႕

ဧရာဝတီတိုင္းေဒသႀကီး

* (၁) ပုသိမ္ၿမိဳ႕
* (၂) ဟသၤာတၿမိဳ႕
* (၃) မအူပင္ၿမိဳ႕
* (၄) ဖ်ာပံုၿမိဳ႕
* (၅) ေျမာင္းျမၿမိဳ႕
* (၆) လပြတၱာၿမိဳ႕
* (၇) ကန္ႀကီးေဒါင့္ၿမိဳ႕
* (၈) ေက်ာင္းကုန္းၿမိဳ႕
* (၉) ေရၾကည္ၿမိဳ႕
* (၁၀) က်ံဳေပ်ာ္ၿမိဳ႕
* (၁၁) သာေပါင္းၿမိဳ႕
* (၁၂) ငပုေတာၿမိဳ႕
* (၁၃) အိမ္မဲၿမိဳ႕
* (၁၄) ဝါးခယ္မၿမိဳ႕
* (၁၅) ေလးမ်က္ႏွာၿမိဳ႕
* (၁၆) ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းၿမိဳ႕
* (၁၇) ဘိုကေလးၿမိဳ႕
* (၁၈) က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕
* (၁၉) ေဒးဒရဲၿမိဳ႕
* (၂၀) ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕
* (၂၁) ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕
* (၂၂) ဓႏုျဖဴၿမိဳ႕
* (၂၃) ဇလြန္ၿမိဳ႕
* (၂၄) အဂၤပူၿမိဳ႕
* (၂၅) ျမန္ေအာင္ၿမိဳ႕
* (၂၆) ႀကံခင္းၿမိဳ႕
* (၂၇) ငသိုင္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕
* (၂၈) ကေနာင္ၿမိဳ႕
* (၂၉) ဟိုင္းႀကီးကၽြန္းၿမိဳ႕
* (၃၀) ျပင္စလူၿမိဳ႕
* (၃၁) အမာၿမိဳ႕
* (၃၂) ငရုတ္ေကာင္းၿမိဳ႕
* (၃၃) ေငြေဆာင္ၿမိဳ႕
* (၃၄) ေရႊေသာင္ယံၿမိဳ႕

တပ္ျမိဳ ႔မ်ား

အထက္ပါၿမိဳ႕မ်ား အျပင္ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ အမ်ားအျပား အေျခစိုက္၍ တပ္ၿမိဳ႕စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီျဖင့္ ဖြဲ႕စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ တပ္ၿမိဳ႕မ်ားလည္း ရွိသည္။ ၎တို႔မွာ-

* (၁) ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕ (ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ႀကီးခ႐ိုင္ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕နယ္)
* (၂) ရဲမြန္တပ္ၿမိဳ႕ (ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ရန္ကုန္ေျမာက္ပိုင္းခ႐ိုင္ လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္)
* (၃) ဘုရင့္ေနာင္တပ္ၿမိဳ႕ (ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံခ႐ိုင္ သံေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္)

နက္တဲ့ ဒဏ္ရာ ...

ဒဏ္ရာရွိေနၿပီးသား အနာတစ္ခုကို
ေနာက္ထပ္တခါ ဒဏ္ရာေတြ ထပ္ေပးေတာ့
နာက်င္မႈက ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လို႔..

အသီးအပြင့္ေတြ မေ၀ဆာႏုိင္တာကို သိလ်က္နဲ႔
အဆိပ္ပင္ကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေရေလာင္းမိျပန္ေတာ့
ေနာက္ဆံုး ရရွိခဲ့တာက ဗလာနထၳိ

တူညီတဲ့ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ ရလိုရျငားဆိုတဲ့
အေတြးေတြကို ရင္မွာ ပိုက္လို႔
သူ႔ဇာတ္ေမ်ာထဲမွာ လုိက္ပါစီးနင္းရင္း
တကယ္တန္း ဒဏ္ရာေတြ မခ်ိမဆန္႔ ျဖစ္လာေတာ့
ကူရာကယ္ရာေတြမဲ့လို႔....

ဗုဒၶဘာသာ (၅)မ်ိဳး

ဗုဒၶဘာသာ (၅)မ်ိဳး

|Like --->Buddhism Beams(myanmar)
ယေန႔ေခတ္လူေတြဟာ ဘာသာအသိတရား တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေခါင္းပါးလာျပီ။ ဘုရားေတာင္မွ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ဦးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိႀကေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနေတြကိုသိလို ျမတ္စြာဘုရားက “ေနာင္္အနာဂတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာ (၅)မ်ိဳး ကြဲျပားလိမ့္မယ္”ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ ဗုဒၶဘာသာ(၅)မ်ိဳးကေတာ့

(၁) ကုလ ဗုဒၶဘာသာ
(၂) လာဘ ဗုဒၶဘာသာ
(၃) ဘယ ဗုဒၶဘာသာ
(၄) သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ
(၅) ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ

>>>> http://buddhismbeams.blogspot.com/2013/02/blog-post_11.html <<<< (၁)ကုလ ဗုဒၶဘာသာ ကုလ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ရိုးရာဗုဒၶဘာသာ ကိုေျပာတာပါ။ အေမအေဖက ဗုဒၶဘာသာမို႔ သားသမီးက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာ ရတာပါ။ မိဘက ခရစ္ယာန္ဆိုရင္ သားသမီးကလည္း ခရစ္ယာန္။ဒါကို မိရိုးဖလာ ကုလဗုဒၶဘာသာေပါ့။ မိဘကဗုဒၶဘာသာမို႔သာ သားသမီးက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာရတာ ဘုရားရွင္ဘာလို႔ပြင့္မွန္းမသိ။ ဘုရားဘာတရား ေဟာမွန္း လည္းမသိ။ ကိုးကြယ္ ေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရမွန္း လည္းမသိ။ တရားေတာ္ကို ဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရမွန္းမသိ။ ဘုရားကိိိုဦးခ်တာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဦးခ်မွန္းမသိ။ဘာေႀကာင့္ဒီေလာက္ ရုိရိုေသေသနဲ႔ အေလးျပဳေနမွန္းကို မသိတာ။ လုပ္ေတာ့လုပ္ ေနတာပဲ အသိပညာ ဘာမွမပါတာ။ကုလ ဗုဒၶဘာသာပါ။ (၂)လာဘ ဗုဒၶဘာသာ လာဘ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ လာဘ္လာဘလိုလို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာာသာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီဘဝ စီးပြားေရးေလးတက္မလားဆိုျပီးမွ ဘုရားကိုးကြယ္တာမွာေရြးျပီးကိုးကြယ္တယ္။ ဒီဘုရား ကိုးကြယ္ရင္ေတာ့ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားတယ္ ဟိုဘုရား ကိုးကြယ္ရင္ေတာ့ စီးပြားေရးတက္တယ္ဆိုျပီး ေရြးကိုးကြယ္တာ လာဘ ဗုဒၶဘာသာပါ။ဘုရားကိုးကြယ္မွ လာဘ္ေပါမ်ား မယ္ဆိုရင္ ဘုရားမကိုးကြယ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြ ဘာလို႔ လာဘ္ရႊင္ေနလဲ။အဓိက စီးပြားေရးျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ဘုရားေႀကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ ကံ၊ညဏ္၊ဝိရိယ သတၱိေႀကာင့္ပါ။ အိမ္ျခံ ဝယ္မယ္။ ေရာင္းမယ္။ အိမ္ေနရာေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ရက္ရာဇာ ျပႆဒါး ေရြးေနတာေတြ။ ဘုရား ေက်ာင္းေဆာင္ ေပၚမွာ ဘုိေတာ္ ဘြားေတာ္ပံုေတြ တင္ထားတာေတြ။ကိုႀကီးေက်ာ္ ၊ မႏွဲေလး အစရွိတဲ့ နတ္ေတြ ကုိးကြယ္တာေတြ။ ေဗဒင္ ယံုႀကည္ျပီး ယႀတာေတြ ေခ်လိုက္ႀက စတဲ့ လာဘ္လာဘ လိုခ်င္လို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာမ်ားကို လာဘဗုဒၶဘာသာလို႔ ေခၚပါတယ္။ (၃)ဘယ ဗုဒၶဘာသာ ဘယ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ေဘးကိုေႀကာက္္္္္္လို႔ ကိုးကြယ္တာကိုေခၚပါတယ္။ အႏၱရာယ္ကင္းဖို႔၊ ေဘးရွင္းဖို႔၊အသက္ရွည္ဖို႔၊ က်န္းမာဖို႔၊ဒီလိုအေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ဘုရား ကိုးကြယ္တာကို ဘယဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္။ ဒီဘုရား ကိုးကြယ္မွ အသက္ရွည္ မယ္ဆိုရင္ ဘုရားမကိုးကြယ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ အစလာမ္ေတြ အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ေနႀကတာ ဘာလို႔ပါလဲ။ ဘာမွမသိဘဲ ရမ္းကိုးကြယ္္္္္္တာ ကုလ ဗုဒဘာသာ၊ လာဘ္လာဘ လိုခ်င္လို႔ကိုးကြယ္တာ လာဘဗုဒၶဘာသာ။ ေဘးေႀကာက္ျပီး အကုိးအကြယ္ မွားေနတာ ဘယ ဗုဒၶဘာသာ။ ဒီ ကုလ၊လာဘ၊ဘယ ဗုဒၶဘာသာ (၃)မ်ိဳးကို ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္။ ဟိုလူမပါ။ ဒီလူမပါ။ ဟုိလူပသပါတယ္။ ဒီလူပသပါတယ္။ လက္ညႈိးထိုး ခြက္လွန္ လုပ္ေနတာေတြကို ဘုရားက သူေတာင္းစား ဗုဒၶဘာသာပါတဲ့။ ခႏၶာမွာ အသိ၊ဘာသာေရအသိဓာတ္ခံ နည္းေတာ့ လိမ္စားေနတဲ့သူေတြက လိမ္လို႔ေကာင္းေနပါတယ္။ဘုရားလည္း ကိုးကြယ္ရေသး၊တရားလည္းကိုးကြယ္ရေသး၊ဆြမ္းဦးကိုလည္း ေလာင္းလွဴရေသး၊ သာသနာေတာ္ကိုလည္း ပစၥည္းေလးပါး နဲ့ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ဆက္ကပ္ရေသး။ဘာအတြက္ ဒါေတြ လုပ္ေနရတာလည္း ဘာအတြက္ သာသနာကိုခ်ီးေျမွာက္ေနတာလည္း ဘာအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္ေနတာလည္း။စဥ္းစားပါ။ေဝဖန္ပါ။သံုသပ္ပါ။ (၄)သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ သဒၵါဓိက ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ သဒၵါတရားကို အရင္းခံပါတယ္။သဒၵါတရားဆိုတာ ယံုႀကည္ခ်က္္္္္္္ပါ။ဘုရား၊တရား၊သံဃာကို တကယ္သက္ဝင္္္္ယံုႀကည္တာကို ေခၚပါတယ္။ ယံုႀကည္တဲ့ေနရာမွာလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ယံုႀကည္တဲ့ သမၼာသဒၵါ နဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ယံုႀကည္တဲ့ မိစၦာသဒၵါဆိုျပီး (၂)မ်ိဳးရွိပါတယ္။ > သမၼာသဒၵါ မွန္မွန္ကန္ကန္ ယံုႀကည္ခ်က္ ဆိုတာ သစၥာတရား သိေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုုရားဟာ ေဝေနယ် သတၱဝါေတြကို သူသိသကဲ့သုိ႔ ေမတၱာ ဂရုဏာေတာ္အျပည့္နဲ႔ သစၥာေလးခ်က္ နက္ကိုေဟာႀကားေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။ ဒီတရားေတာ္ အနက္ ေတြကိုပိုင္ပိုင္္ႏုိင္ႏုိင္သိေတာ္မူသြားႀကတဲ့ အရိယာသူေတာ္စင္ႀကီးေတြဟာ နိဗၺာန္ဝင္စံသြားႀကပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆိုတာ အို ၊ေသ၊ နာ လြတ္ရာပါ။အေသလြတ္ရာ ျပတတ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားအား ကိုးကြယ္ပါ၏ ဆိုတဲ့ ယံုႀကည္ခ်က္ဟာ မွန္ကန္ေသာယံုႀကည္ခ်က္ တရားေတာ္ကို ဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရသလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္ကို ႀကိဳစားအားထုတ္လိုက္လို႔ တရားလမ္းေႀကာင္းအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္သြားႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ပါမည္။ ထိုအေသလြတ္ရာ ပို႔ေဆာင္တာ တရားက ပို႔ ေဆာင္တာပါ။ ပုဂၢိဳလ္က ပို႔ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ထိုတရားေတြ မကြယ္မေပ်ာက္ေသးတာ ဘယ္သူ႔ေက်းဇူးပါလဲ ဆိုရင္ သံဃာေတြရဲ့ ေက်ဇူးပါ။ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူေသာ ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ သုတ္ဝိနည္း အဘိဓမၼာတရားေတြ သံဃာေတာ္ေတြက ေဆာင္ထားတာပါ။ ပိဋကသံုးပုံကို သံဃာေတာ္ေတြက ***ေရွာက္ထားတာပါ။ သံဃာေတာ္ကို ယံုႀကည္မႈ။ဒါေတြက ရတနာျမတ္သံုးပါးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ယံုႀကည္တဲ့ သမၼာသဒၵါယံုႀကည္မႈ။
> မိစၦာသဒၵါယံုႀကည္မႈကလာဘ္လာဘေပါတယ္။ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္ဆိုျပီး ကိုးကြယ္ယံုႀကည္ေနတာ မိစၦာသဒၵါ။ လာဘ္လာဘ ေပါတယ္ဆိုတဲ့ လာဘ ဗုဒၶဘာသာယံုႀကည္ခ်က္၊အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ဆိုျပီး ဘယဗုဒၶဘာသာေတြရဲ့ ယံုႀကည္ခ်က္၊ ဗုဒၶရဲ့ ဂုဏ္ေက်ွဇူးကို ဘာမွနားမလည္ဘဲ သူမ်ားဦးတုိက္လို႔သာ ရမ္းဦးတိုက္ရတဲ့ ကုလ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ့ ယံုႀကည္မႈ ဒါေတြဟာ မိစၦာသဒၶါေတြပါ။

အေသလြတ္ရာလမ္းကို ျပတတ္လို႔ ၊ အေသလြတ္ရာ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္လို႔၊ အေသလြတ္ရာ တရားကိုေဆာင္ထားႏုိင္လုိ႔ ရတနာ သံုးပါးကို ကုိးကြယ္ပါ၏ ဆိုတဲ့ သမၼာသဒၵါ။ အႏွစ္သာရမရွိတာကို မရွိဘူးလို႔ သိပါတယ္။ အႏွစ္သာရ ရွိတာကိုု ရွိတယ္လို႔သိပါ တယ္။ မွားတာကို မွားတယ္လို႔ သိတယ္။ မွန္တာကို မွန္တယ္လို႔သိတယ္။ သိတဲ့ အျပင္၊ အမွားလမ္းကို ေရွာင္၊ အမွန္လမ္းကို ေဆာင္တာသည္ သမၼာသဒၵါ ရွိတဲ့ သဒၵါဓိက ဗုဒၶဘာသာပါ။

(၅)ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ
သစၥာတရားကို ေသခ်ာသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကို ပညာဓိက ဟုေခၚသည္။ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာဟာ တရားေတာ္ကို ယံုႀကည္တယ္။ တရားေတာ္ကို ဘယ္လိုယံုႀကည္ တာလည္းဆိုေတာ့ ရမ္းယံုႀကည္တာမဟုတ္ဘဲ ခႏၱာအသိနဲ့ အေသအခ်ာသိျပီး ယံုတယ္။ထိုသို သိတာကို ပညာ ဟုေခၚပါသည္။သစၥာေလးပါးကို အေသအခ်ာ ပညာနဲ႔သိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၊ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြကို သိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာ ခႏၱာက ျမင္တာလား ပညာကျမင္တာလားဆိုေတာ့ ပညာကျမင္တာပါ။ပညာဓိကဗုဒၶဘာသာပါ။ ဘုရားက မင္းတုိ႔ခႏၱာထဲမွာ ျဖစ္္တာနဲ့ ပ်က္္တာပဲ ရွိတာလို႔ေဟာခဲ့ပါတယ္။ဒါကို
ကိုယ္တိုင္ သစၥာတရားကို ေသခ်ာသိျပီး က်င့္ႀကည့္ လိုက္ေတာ့ ျမင္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတာ့ ယံုႀကည္လာတယ္။ယံုႀကည္ေတာ့ သဒၵါ၊ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာက ပညာ။
ထိုေႀကာင့္ သဒၵါနဲ႔ပညာ သြားျပီး တြဲေနပါတယ္။သဒၵါနဲ႔ ပညာဟာ တြဲလ်က္ပါတဲ့။
သဒၵါတရား မွန္မွန္ကန္ကန္ နဲ႔သာ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ အပါယ္ေလးပါးမွ လြတ္ေျမာက္္္ႏိုင္၏။ တို႔မွာ အပါယ္မ်ိဳးေစ့ေတြ၊အပါယ္က် ေႀကာင္းကံေတြ လုပ္ထာတာရွိတယ္။ဒါေတြကို ဘယ္သူမွ ဝင္တားလို႔ မရပါဘူး။
သူကိုတားခ်င္ရင္၊ သူကိုအက်ိဳးမေပးေစခ်င္ရင္ ဘာနဲ့ျဖတ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ ဥာဏ္နဲ႔
ျဖတ္ရမယ္။ဥာဏ္နဲ႔ ျဖတ္လိုက္လို႔ ျဖစ္ပ်က္မဂ္ဆိုက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွာ သဒၵါလည္းပါတယ္၊ ပညာလည္းပါတယ္။ ဒါသည္ သဒၵါဓိက ႏွင့္ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါသည္။ သဒၵါဓိက ႏွင့္ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာဟာ အထက္္္္္တန္း ဗုဒၶဘာသာပါ။ သဒၶါႏွင့္ ပညာ balance (ဟန္ခ်က္ညီ)ဘို႕လဲ လုိပါတယ္၊ သဒၶါလြန္ကဲ ပညာနဲျပန္ရင္ (ႏွစ္လုံးလွ လူမုိက္ၾကီး) သူေတာ္ေကာင္းလူအၾကီးျဖစ္သြားပါတယ္၊ ဆင္ျခင္တုံတရားနဲပါးသူေတြက (superstitious rites, scarified, prayer,) အက်ိဳးမရွိတဲ့ေနရာေနမွာ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြ ကို အသုံးခ်ေနၾကပါတယ္။ သဒၶါနဲျပီး ပညာကဲေနျပန္ရင္လဲ ပညာရွိလူမိုက္ၾကီး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဘယ္အရာမဆုိ အစြန္းမေရာက္ေစဘုိ႕ပါဘဲ။
............................................................................................

သတိထားႏုိင္ၾကပါေစ..

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ Face Book ကုိ အသံုးျပဳသူေတြ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ပိုပို မ်ားျပားလာၾကပါတယ္..
ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြေကာ.. ဆယ္ေက်ာ္သက္မကေတြေကာ.. လူငယ္မက လူႀကီးမက် ကၽြန္မတို႔လို အရြယ္ေတြေကာ..
ဦးဦး ေဒၚေဒၚ ဘဘ လူႀကီးအရြယ္ေတြေကာ လူမ်ိဳးစံု လူတန္းစားအစံု Face Book ကုိ သုံးစြဲေနၾကပါတယ္..

ကၽြန္မေျပာခ်င္တာေလးက .. ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ မကတဲ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ေလး ေကာင္မေလးတစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္း..
ဒီ Face Book ဆိုတာ ကိုယ္ေရးလုိက္တဲ့ Status (သို႔) Comment တစ္ေၾကာင္းဟာ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း မိနစ္ပိုင္းအတြင္း
သိန္းခ်ီ သန္းခ်ီတဲ့ လူေတြၾကားထဲကုိ တစ္ခဏေလးနဲ႔ ေရာက္သြားတာ အမွန္ပါ.. ေနာက္တခုက ကုိယ္ေရးလုိက္တဲ့စာ တစ္ေၾကာင္း
ဟာ ကိုယ့္စိတ္ကုိ ေဖာ္ျပႏုိင္တယ္ဆိုတာလည္း ရွိေနေသးတယ္ဆုိေတာ့..

ဒါေၾကာင့္ စိတ္တိုလြယ္တဲ့ကၽြန္မ ေဒါသထြက္ျမန္တဲ့ ကၽြန္မဆို ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ခ်ေရးၿပီး စိတ္ေျဖလိမ့္ရွိတဲ့အက်င့္ေတြကို မနည္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ထားရတယ္ .. ဒါေတာင္ တခါတခါ စိတ္လြတ္သြားၿပီး ေပါက္ကြဲမိေနတုန္း..
(ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေပါက္ကြဲတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ရင့္ခ်င္ရင့္ေနလိမ့္မယ္.. ရိုင္းတဲ့ ဆဲဆိုမႈေတြ မပါဘူးဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ အသိပါ)

တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြဆို ဒီေန႔ ဒီလူနဲ႔ Relation Ship လုပ္.. ေနာက္ရက္က်ရင္ အဲ့ဒါကို ျပန္ျဖတ္.. ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိ
Relation လုပ္.. ေနာက္ ျပန္ျဖတ္ တျခားတစ္ေယာက္ကုိ Friend List ရဲ႕ ပထမဆံုးေနရာမွာ ထားလိုထား.. ေၾသာ္ ခက္ေတာ့ေနၿပီ..
ကိုယ့္ညီမေတြ အစ္မေတြသာဆို မရွက္ဖူးလားလို႔ ကၽြန္မ ေမးလိုက္ခ်င္တယ္.. မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ကိုယ္လုပ္သမွ်ေတြ လူတုိင္း သိျမင္ႏုိင္
တဲ့ အေျခအေနတခုမွာ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ကုိ အလိုလုိက္ၿပီး ကုိယ္လုပ္ခ်င္သလို ျပင္ခ်င္သလို ျပင္ေနၾကတာလည္း.. တဖက္လူ မေကာင္း
လို႔ အဲ့လိုလုပ္တယ္ဆုိလည္းပဲ ကိုယ္လုပ္တာ ကိုယ္ျပင္ေနတာ ကိုယ္တင္ေနတာေတြက ကိုယ့္ကုိပဲ လူေတြသိၿပီး က်န္တဲ့တျခားသူကုိ
လူမသိေလေတာ့ ကုိယ့္ပဲ အျမင္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ စကားတစ္မ်ိဳးနဲ႔ အေျပာခံရမွာ မဟုတ္ဖူးလား...

ေနာက္တခု ကၽြန္မ Friend Listထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူ႕အသိေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆီကို ကြန္မန္႔ေပးလိုက္တယ္..
ဒါနဲ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ တခုခု တက္လာရင္ သြားၾကည့္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက အဲ့ကေလးမေလးပရိုဖိုင္းကို ေရာက္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့...
ေကာင္မေလးက (ကိုယ့္ထက္ငယ္ေလာက္မယ္ထင္လို႔ ေကာင္မေလးလိုက္တာ) ရုပ္ေလးက လွတပတေလး အသားျဖဴျဖဴေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာေလးက တကယ္ကို Sweet ျဖစ္ပါတယ္.. ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ထဲ ပါတယ္.. ဒါနဲ႔ သူပံုေလးေတြက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေတာ့
ဓါတ္ပံုေတြ လိုက္ၾကည့္ရင္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူနဲ႔အျပန္အလွန္ေရးထားတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြ ဖတ္ၿပီး ကၽြန္မ လန္႔သြားတယ္....
ဆဲထားလိုက္တာဆိုတာေလ.. ေယာက္်ား္ေလးေတြ ဆဲသလိုေတြ အျပန္အလွန္ ဆဲထားလိုက္ၾကတာ.. ကြန္႔မန္႔ေပးတဲ့ထဲမွာ ေယာက်ာ္း
ေလးက ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္.. အဲ့ေယာက်ာ္းေလးေတြက သူ႕ကုိဆဲသလို သူကလည္း အျပန္အလွန္ေတြ ဆဲထားလိုက္တာဆိုတာေလ..
ကၽြန္မ ဆက္မဖတ္ရဲလို႔ သူ႕ပရိုဖိုင္းကေန လွည့္ျပန္ခဲ့ရတယ္.. လူငယ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ကုန္လည္းဆိုတာ ကၽြန္မပဲ
လိုက္မမွီေတာ့တာလား.. သူတို႔ပဲ ေခတ္ေတြ လြန္ေနၾကတာလား... ဖရုႆ၀ါစာေတြကို လက္လြတ္စပယ္ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္မ်ား
ေျပာဆိုေနၾကတာလည္းဆိုတာကို စဥ္းစားမရပဲ အေတြးေတြ မ်ားစြာနဲ႔ပဲ...

"အသုဘအေလာင္းကိစၥ ေက်ာ္သူရဲ႕ ရွင္းတမ္း "

ရွက္ဖို႔ ေကာင္းလွသည္ . . .

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ . . . အယူသီးပံု၊ အစြဲၾကီးပံုမ်ား တလြဲ ဆံပင္ ေကာင္းမႈ မ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ဘာသာျခားမ်ား၊ တိုင္းတစ္ပါးမွ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသိလွ်င္ အေတာ့္ကို ရယ္စရာၾကီး ျဖစ္ေနမည္။

ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ား ကမာၻတြင္ ဟာသလူမ်ိဳး ျဖစ္ကုန္မည္ကို စိုးရြ႔ံမိသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၁) ရက္ေန႔မွစ၍ အယူသီးမႈ၊ အစြဲအလန္းၾကီးမႈမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ဖ်က္လာသည္မွာ ယခုအခ်ိန္ထိပင္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ႏွင့္ ယခုတိုင္ အခ်ိဳ႔ေသာ သူတို႔သည္ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေနအထားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ သူတို႔ ထံမွ တီးတိုး ေျပာသံမ်ား၊ အၾကံဥာဏ္ ေပးသံမ်ား၊ ဆရာၾကီး လုပ္သံမ်ား၊ အတင္းအဖ်င္း ေျပာသံမ်ား၊ ရႈတ္ခ်သံမ်ား၊ မေခ်မငံ ေျပာသံမ်ား စသည့္ လူမႈေရး တိုက္ခိုက္သံ၊ အယူသီးမႈ စကားလံုးမ်ား ယေန႔တိုင္ မၾကာမၾကာ ၾကားေနရ ဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

ေရွးလူၾကီးမ်ား စကားမပယ္ဖ်က္ ေကာင္းဘူးတဲ့ . . . ဒါက သူတို႔ ေနာက္ဆံုး အႏိုင္ယူတဲ့ စကားလံုး။ ဒီေတာ့ . . . ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပီ၊ ရွင္းရျပီ . . . ရွင္းျပီ ဆိုေသာ္ျငားလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ဘူးေသာ ‘ခုတ္မယ္၊ ထစ္မယ္၊ ပါးပါးလွီးမယ္’ ဟူေသာစာစုမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လူမႈေရးလမ္းျပ ၾကယ္ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီး ဘဒၵႏ ၱ ဦးတိကၡ၏ ေဟာၾကားခ်က္ စကားမ်ားမွ စရေတာ့မည္။

အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ ေကာင္းက်ိဳး ေပးမည္။ မေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ မေကာင္းမႈမ်ား ရမည္ ဟူ၍ ေဟာၾကား ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား . . . ။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမိ်ဳးမ်ားသည္ ရတနာသံုးပါးကို ၾကည္ညိဳ ေလးစား ဦးခိုက္ၾကေသာ္လည္း ကံႏွင့္ပတ္သတ္၍ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းမႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။

လူအမ်ားစုသည္ နာေရး ကိစၥမ်ားကို အယူသီး ၾကသည္။ နာေရးေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္တယ္၊ လူေသ တတ္တယ္၊ ထိခိုက္ နစ္နာမယ္၊ ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးတတ္၊ နိမိတ္ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ ဟူ၍ ေရွးဘိုးေဘး ဘီဘင္ လက္ထက္ ကတည္းက အယူသီးမႈမ်ား၊ အရိုးစြဲမႈမ်ား၊ အမွားစြဲမႈမ်ား ရွင္သန္လာခဲ့ၾက သည္။

လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ အဆင္း၊ အနံ႔၊ အသံ၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔ ဟူေသာ အာရုံ ငါးပါးထဲတြင္ နစ္မြန္း ေနၾကသည္။ မိမိကိုယ္ မိမိတို႔ သုဘ (သို႔မဟုတ္) မဂၤလာဟု သတ္မွတ္ ေနၾကသည္။

အမွန္မွာ . . . ရွင္သူ၊ ေသသူတို႔ အားလံုးသည္ အသုဘမ်ား (သို႔မဟုတ္) အမဂၤလာမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ . . . ေရမခ်ိဳးဘဲႏွင့္ ဆယ္ရက္ခန္႔ ေနၾကည့္လွ်င္ မိမိခႏၶာမွ အပုပ္ နံ႔မ်ားထြက္ လာမည္။ ဒြါဒ ေျခာက္ပါးမွ အနံ႔အသက္ မိ်ဳးစံု ထြက္ေနေတာ့မည္။ ရုပ္တရား၊ နာမ္တရား အားလံုးသည္ အသုဘခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ အရာမွ တည္ျမဲမႈကို မေဆာင္ႏိုင္ေခ်။

ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ လူမသာကို အိမ္ထဲသို႔၊ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ သြင္းလွ်င္ ‘ခိုက္သည္’ ဟူ၍ မေဟာၾကားခဲ့ပါ။

စဥ္းစား ေစခ်င္သည္ . . . ရပ္ကြက္၊ အိမ္ျပင္ပတြင္ ဆံုးသြားပါက (ရပ္ကြက္) အိမ္ထဲသို႔ အသြင္းမခံၾက၊ သြင္းလွ်င္ ရြာနာတယ္၊ အရပ္နာတယ္၊ အိမ္သူ အိမ္သားေတြ ခိုက္တယ္ဟူ၍ မည္သည့္ က်မ္းဂန္တြင္မွ မပါရွိပါ။ သို႔ေသာ္ အားလံုး နီးပါး အယူသီးမႈမ်ားက လႊမ္းျခံဳေနမႈကို ခံေနရသည္။

ဒါဆို . . . ကြ်န္ေတာ္ေမးေတာ့မည္။

( လူမသာၾကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ၊ အိမ္ထဲ မသြင္းေကာင္းဘူးတဲ့ . . .။ အဲဒါဆိုလွ်င္ တိရစာၦန္ မသာမ်ား ၾကေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္ထဲ သြင္းၾက သနည္း။ သက္ရွိ ေလာကၾကီးထဲတြင္ လူသာလွ်င္၊ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္သည္လို႔ ေျပာၾကျပီး မည္သည့္ အတြက္ . . . နံနက္ဖက္ ေစ်းက ျပန္လာလွ်င္ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ငါကေတာ့ ၾကက္သား စားႏိုင္တယ္ . . . ငါကေတာ့ ဝက္သားစသျဖင့္ အျပိဳင္အဆိုင္ ေစ်းဝယ္လာျပီး ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ေနအိမ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ထည့္ျပီး . . . ခုတ္ထစ္ ေဆးေၾကာ၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး မိမိတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ ထည့္ၾက သနည္း . . . ။ အရိုးမ်ားကို ႏူးေနေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္၍ ဝါးၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။ ) ... suon won .. ႀကိဳက္တဲ႔စာသားမုိ႔ ....( - ) ...

ဒါေၾကာင့္ . . . လူ႔ဝမ္းဗိုက္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ သခ်ိၤဳင္း လူ႔ပါးစပ္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

တိရစာၦန္ မသာက်ေတာ့ မိမိတို႔ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ ထည့္ျပီး လူမသာက်ေတာ့ အိမ္ထဲ (ရပ္ကြက္) ထဲသို႔အသြင္းမခံမႈ တို႔သည္ အဆိုးဝါး ဆံုးေသာ အယူသီးမႈ၊ မိစာၦဒိ႒ိ အယူဝါဒမွ ဆင္းသက္လာမႈပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

တစ္ဖန္ လူေသသြားလွ်င္ အိမ္ေနာက္ေဖးသယ္သြား၊ တံစက္ျမိတ္ေရ လက္ျပန္ေရႏွင့္ ေရခ်ိဳးေပး၊ အဝတ္ အစားဝတ္၊ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ဆံပင္ထံုးေပး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေပး၊ ပန္းပန္ေပးႏွင့္ ေသသြားမွ ၾကင္နာျပ၊ ဂရုစိုက္ ျပေနေတာ့သည္။ အေလာင္း လွေအာင္ လုပ္တာတဲ့။ ျပံဳးျပံဳးေလးေသမွ အေလာင္းလွတာတဲ့။ ေနာက္မွ ေခါင္းက ဆံပင္ကိုျဖတ္၊ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တုပ္ေတာ့သည္။ အိမ္မွာ ႏွစ္ညေတာင္ ထားရဦးမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္တဲ့ဗ်ာ . . . ။ ေသတာေတာင္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတဲ့ဘဝ။

ထို႔ေနာက္ ေသသူႏွင့္ ပါးစပ္ထဲ မတ္ေစ့ (ယခုေခတ္တြင္ေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့) ထည့္သည့္ ‘ကူးတို႔ခ’ ဟုဆိုၾကျပန္သည္။ အသက္မရွိေသာ ခႏၶာႏွင့္ ဘယ္ကားကို တစ္မတ္ေပးစီး၍ ဘယ္ကိုသြားမည္နည္း။
တစ္ခ်ိဳ႔က ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားသည့္ မတ္ေစ့ကို အတင္းႏိႈက္ျပန္သည္၊ Lucky ေကာင္းတယ္တဲ့၊ ေငြပြားတယ္တဲ့ေလ။
အေလာင္းးကို အိမ္ကထုတ္ေတာ့ . . . ေျခကမထုတ္ရဘူး၊ ေခါင္းကမထုတ္ရဘူး၊ တံခါးေဘာင္နဲ႔ မထိရဘူး၊ အိမ္နံရံကို မထိရဘူး၊ ေလွကားက မဆင္းရဘူး စသျဖင့္ ‘ဘူး’ မ်ားပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့ သည္။ ေနာက္ထပ္ ေၾကးစည္ထု၊ ကနားဖ်င္းဖ်က္ျခင္း လုပ္ေတာ့သည္။ ေနာက္နိဗၺာန္ယာဥ္ေပၚသို႔ အေလာင္းတင္ေသာ္ ေရအိုး ကို ခြဲေတာ့သည္။ မင္းနဲ႔ငါတို႔ အိုးစားကြဲျပီ၊ အိမ္ျပန္မလာနဲ႔ ဟုဆိုသည္။ ေနာက္ငိုၾက၊ ယိုၾက၊ မသြားရဘူး၊ ေခၚမသြားရဘူး၊ ပစ္သြားျပီလား စသျဖင့္ အယူစြဲ၊ အယူသီးမႈမ်ား လႊမ္းျခံဳေနၾကသည္။ သုႆန္ေရာက္ေသာ္ အေခါင္းထဲမွ ပန္းတစ္ပြင့္ကိုယူ၍ ယူသည့္လူက စကားမည္သူ႔ကိုမွ်မေျပာေတာ့ေခ်။ ေသသူရဲ႔လိပ္ျပာကို ျပန္ေခၚတာတဲ့။ အိုးစားကြဲ လိုက္ၾက၊ ျပန္ေခၚ လိုက္ၾက၊ ေျခေထာက္ကို တုပ္ေႏွာင္ လိုက္ၾက၊ ငိုလိုက္ ၾကနဲ႔ ေသသူကို မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ထဲသုိ႔ ထည့္မည့္အစား ထိုသူမ်ားကို စိတ္ေရာဂါ အထူးကုေဆးရုံသို႔ပင္ ပို႔ရမလို ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေသဆံုးသူ၏ လံုခ်ည္၊ အကီ်ၤ၊ ျခင္ေထာင္၊ ေမြ႔ယာမ်ားကို ခိုက္မွာစိုး၍ ခန္းစီးစမ်ား ခ်ဳပ္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ကုိပို႔ၾကသည္။ ကုသိုလ္ရေအာင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာ္းတြင္ ခ်ိတ္ခိုင္း ဆြဲခိုင္းေတာ့သည္။ ဒါဆို ဘုန္းၾကီးေတြ က်ေတာ့ ခိုက္ေစတဲ့လား . . . ? ေသဆံုးသြားသူ၏ လက္ဝတ္ လက္စား၊ ဆြဲၾကိဳး၊ လက္စြပ္မ်ား ၾကေတာ့ ခိုက္မွာ စိုး၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မလွဴၾကေတာ့ ဘူးလား၊ ဘယ္ေရာက္ ကုန္ပါလိမ့္ . . . ?

နာေရးယာဥ္ (နိဗၺာန္ယာဥ္) ကိုလည္း ရပ္ကြက္ထဲဝင္လွ်င္ ဟိုဖက္ကဝင္၊ ဒီဖက္က မဝင္ရဘူး စသျဖင့္ တားျမစ္ သူေတြ၊ မိမိအိမ္ေရွ႔တြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ေခါင္း လာလွည့္တာကို မလိုခ်င္၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ေမာင္းသည့္ ယာဥ္ေမာင္း မ်ားလည္း ယခင္ကမၾကာခဏ လက္သီးႏွင့္ အထိုး ခံရမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္တြင္ ကန္ေတာ့ပြဲ ထိုးေပး ခဲ့ရသည္လည္း ရွိသည္။ ဒီလမ္းက နိဗၺာန္ယာဥ္မဝင္ရ၊ မသြားရတဲ့လမ္း စသျဖင့္ တားျမစ္ နယ္ေျမမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ရွိေနဆဲပင္ . . .။ ေကာင္းျပီ။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီ့လမ္းကလူေတြက မေသေတာ့မဲ့ သူေတြမ်ားလား . . . ?

ေသခဲ့သည္ ရွိေသာ္ မိမိအိမ္မွ လမ္းထိပ္သို႔ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္သယ္ပိုျပီး ‘မ’ခ်မည္တဲ့လား . . . ? ။
ေနာက္ . .. ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေသဆံုး၍ ေသဆံုးသူ၏ ခႏၶာကိုယ္အား ျမန္မာျပည္တြင္ သျဂိၤဳလ္ခ်င္၍ ျပန္သယ္ လာေသာ အေလာင္းမ်ားသည္ ေလယာဥ္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ လာရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းထဲ မဝင္ရဘူး၊ ဟိုဘက္က မထြက္ရဘူး၊ ဒီဘက္က မဝင္ရဘူး၊ အိမ္ေရွ႔ကား မေကြ႔ရဘူး စသျဖင့္ ေျပာေနသူမ်ား စဥ္းစားၾကည ့္ေစခ်င္သည္။ မိမိတို႔ ဦးေခါင္းထက္ မိမိတို႔၏ ေနအိမ္ထက္မွ ေန႔စဥ္အေလာင္း တင္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား ျဖတ္သန္းေနဆဲ၊ ပ်ံသန္းေနဆဲပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ နိဗၺာန္ယာဥ္ ဝင္တာကို ေတာ့ မၾကိဳက္ၾက၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ကို ျမင္ၾကလွ်င္ေတာ့ မိမိတို႔၏ ပိုက္ဆံအိတ္ မ်ားကို ပုတ္ၾကကာ လာဘ္ရႊင္လို႔လား စဥ္းစားၾကပါ . . . ။ သိပ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေန ပါျပီ။

မိမိတို႔၏ စိတ္ဓာတ္မ်ား၊ ခံယူခ်က္မ်ား၊ အယူသီးမႈမ်ားကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ ေစလိုပါသည္။ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါ။

ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္ ေစခ်င္သည္။
မွားလား . . . မွန္လား။
မွန္လား . . . မွားလား ဆိုတာ။
မွားရင္ . . . ျပင္။ မွန္ရင္ . . . ဆက္လုပ္ ဖို႔က အားလံုးရဲ႕ တာဝန္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေက်ာ္သူ

"မြတ္ကုသိုလ္''

http://www.facebook.com/photo.php?v=485893314808592
"မြတ္ကုသိုလ္''
.............

တရားေခြေလးတစ္ေခြနားေထာင္မိတယ္...ဘုန္းဘုန္းေဟာတဲ့ ဗုဒၵဘာသာ၀င္ေတြက
ကုသိုလ္ႏွင့္အကုသိုလ္ ေရွာင္ရန္ေဆာင္ရန္ ေစာင့္ထိန္းရန္ေတြက ေတာ္ေတာ္မလြယ္တာပဲ..
ကုသိုလ္ တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိသာျဖစ္ဘို႕မ်ားလွပါတယ္
....................
မြတ္တို႕ရဲ့တစ္ေန႔တာမွာေတာ့ မနက္ကေနမိုးခ်ဴပ္ထိ အလႅာရွင္ျမတ္အလိုအတိုင္းပဲ ေကာင္းေပစြ
-ကဲဒီေန႕စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္ခ်က္ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့ လည္လွီးသားျဖစ္ရမယ္
ဒီလိုလည္ပင္းကိုကေလးကအစ ဓါးႏွင့္လွီးျပီးေတာ့သတ္ရဲတယ္ ခ်က္ရဲတယ္ ဒီလိုေတြလုပ္တတ္
ေအာင္မိဘ မြတ္မြတ္ေတြ၊ဗလီဆရာေတြက ၅ႏွစ္သားကတည္းကသင္ထားတာပါ
...လည္လွီးပီး အလႅာရွင္ျမတ္ကိုယစ္ပူေဇာ္တဲ့ကုသိုလ္.....

-အလွဴအတန္းဆိုရင္လညး္ ဗုဒၵဘာသာလို အလွဴခံစရာမလိုပါဘူး
စိတ္ပါသဒါတာမလိုဘူး ဘုရားသခင္ရဲ့အလိုအရ မိမိတစ္ေန႔ရတဲ့အက်ိဳးအျမတ္
ရဲ့ ၁၀ ပံု ၁ ပံုက ဗလီအတြက္ထားျပီးသားတဲ့ မဂြတ္ပူးလား အဲလိုစုထားတဲ့ အလွဴေငြေတြထဲကေန
မြတ္မြတ္ေတြရဲ႕ ထူးခၽြန္မႈ႕ဂုဏ္ထူးေဆာင္နိုင္မႈ႕အလိုက္ျပန္လည္ ေထာက္ပံ့ဆုေပးေသးပါတယ္တဲ့ဗ်ာ
ဘယ္လိုထူးခၽြန္မွု႕ေတြလည္းဆိုေတာ့ ဘာသာျခားလူမိ်ဳးထဲကေန
၊ ရိုးရိုးမိန္းကေလးကရရင္ဘယ္လို၊ရွယ္ကိုရရင္ ဘယ္လုိ ေထာက္ပံ့ဆုေပးပါေသးတယ္
ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ မြတ္မြတ္တို႕ႏွင့္လက္ထပ္တဲ့အမ်ိဳးသမီးကို မြတ္မြတ္ဘာသာ၀င္ျဖစ္ေအာင္
သိမ္းသြင္းနိုင္မႈ႕ေၾကာင့္ သာသနာျပဳျခင္းျဖစ္သျဖင့္
ဒါသည္လည္း.....ကုသိုလ္....

-မြတ္မြတ္ေတြက တရား၀င္မယား ၄ ေယာက္ယူခြင့္ရွိျပန္ပါတယ္..ေကာင္းထွားး မြတ္မြတ္ေတြရဲ့မိန္းမေတြကလည္း
မြတ္မိ်ဳးဆက္ျပန္႔ပြားေရးအတြက္အားတက္သေရာ..ကေလးကိုဒါဇင္ခ်ီေအာင္ ေမြးနိုင္သ
ေလက္ေမြးေပးနိုင္ရတယ္ မယံုရင္ေအာက္ကစစ္တမ္းကိုၾကည့္

၁၉၅၀ ကဆိုရင္ျမန္မာနိုင္ငံမွာမြတ္ ၈%ရာႏွုန္းပဲရွိတာ ၂၀၁၂ မွာ ၂၂% ျဖစ္လာတယ္
၁၉၅၀ ကဆိုရင္ျမန္မာနိုင္ငံမွာမြတ္ ၈%ရာႏွုန္းပဲရွိတာ ၂၀၁၂ မွာ ၂၂% ျဖစ္လာတယ္
၁၉၅၀ ကဆိုရင္ျမန္မာနိုင္ငံမွာမြတ္ ၈%ရာႏွုန္းပဲရွိတာ ၂၀၁၂ မွာ ၂၂% ျဖစ္လာတယ္
ဒါကို.......သားေဖာက္သာသနာျပဳျခင္းကုသိုလ္.......

-ဒီလိုလူဦးေရမ်ားလာေအာင္လုပ္တဲ့အလုပ္ကလည္း အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္ပါဘူး
အလႅာရွင္ျမတ္ရဲ့အလိုပါ မြတ္တို႕ရဲ့သာသနာကိုအခ်ီၾကီးထပ္ျပဳဘို႕ အေၾကာင္းရွိလို႕ပါ
၇၈၆ ဆိုတဲ့သေဘာက ၂၁ ရာအတြင္းမွာ မြတ္မြတ္တို႕ဘာသာ၊မြတ္တို႕လူမ်ိဳး ၾကီးစိုးေအာင္လုပ္မဲ့နိမိတ္ပါ
ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုေတာ့ ...

မြတ္တို႕သားေဖာက္ႏွုန္းဟာအထက္မွာျပထားတဲ့အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ျဗင္းေနတဲ့အတြက္
နိုင္ငံေတာ္ကထိန္းခ်ဴပ္မွု႕မရွိပဲဒီအတိုင္းျဗင္းခြင့္ရေနရင္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ဆက္ေလာက္မွာ
နိင္ငံလူဦးေရရဲ့ ၇၅% ျဖစ္လာမယ္လို႕တြက္ခ်က္ၾကပါတယ္...ဒီလိုလူဦးေရမ်ားလာျပီဆိုရင္

မြတ္တို႕ရဲ့သာသာနာျပဳနည္းက ''ဂ်ီဟပ္" တဲ့
ဂ်ီဟပ္ဆိုတာ အလႅာရွင္ျမတ္ကိုဆန္႕က်င္သူမွန္သမွ် ရန္သူျဖစ္သည္....ရွင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးတဲ့
မြတ္တို႕ကခုလူဦးေရနည္းေနေသးလို႕ၾကည့္ထားတာေနာ္..ညင္းညင္း
တစ္နိုင္ငံလံုးရဲ့ ၇၅% ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ၃ေယာက္ ၁ေယာက္ဆိုရင္ ဂ်ီဟပ္ သာသာနာျပဳၾကပါအံုးမည္....

..............အလႅာရွင္ျမတ္ကိုမယံုၾကည္သူတို႕ ကိစၥတုန္းေစသတည္း.............
......... မြတ္တို႕ ကုသိုလ္ ......


ဒီအေၾကာင္းေတြကို ခေရေစ့တြင္းက်သိခြင့္ရဘို႕
ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ ဦးပညာ၀ရ(ဘ၀လမ္းခြဲတရားေတာ္)ကို
အျပင္မွာရွာေဖြျပီးနားေထာင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္
ဘာသာေရး၊လူမ်ိဳးေရးဘာသာေရးအထိကရံုးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵမဟုတ္ပါ
ဆရာေတာ္၏ေစတနာအတိုင္း ကိုယ့္စည္းရိုးကုန္ေအာင္လံုေအာင္ကာတတ္ၾကဘို႕ သိေစခ်င္ပါသည္


super connection ရဲ့အားကိုတြန္းလွန္ျပီးမိနစ္ ၂၀ စာေလာက္ရေအာင္ပင္ပန္းခံတြဲတင္ထားပါတယ္
အဆင္ေျပရင္ share လုပ္ download ဆြဲ
အနီးအနားျဖန္႕ေ၀လိုက္ၾကပါအံုး
credit/ သမိန္ ရမ္းသြပ္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္နွာ

တကယ္ေတာ့ ......

သူက က်ေနာ္ရဲ႕ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေနဖက္ပါ… က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္သူဘ၀ ၃ ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီး အခု အိမ္ေထာင္သက္တမ္းကလဲ ၃ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ…

ျပသနာ တစ္ခုပါဘဲ… သူနဲ႔ကြာရွင္းၿပီးေတာ့ သူေနရာသစ္မရမခ်င္း က်ေနာ္တို႔ တစ္အိမ္တည္း အတူတူေနရဦးမွာပါ…

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း ရယ္ခ်င္မိတယ္… ခ်စ္သူဘ၀တုန္းက က်ေနာ္တို႔ဟာ အရမ္းကို ရိုးသားလြန္းတယ္… လက္တြဲတာ ေပြ႔ဖက္တာေတြ ထားပါဦးေတာ့… လက္မထပ္ခင္ အတူတူေနဖို႔ဆိုတာ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားရဲဘူး… အခုက်ေတာ့ ကြားရွင္းလိုက္ရၿပီ… ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေခတ္မီေနပါၿပီေလ…

အိပ္ခန္းတစ္ခန္း… ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းဘဲ ရွိတဲ့ တိုက္ခန္းေလးဟာ လင္မယား မဟုတ္ေတာ့တဲ့ က်ား မ ၂ ေယာက္ အတူတူေနေနရဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အကိုင္ရခက္ေစတယ္ဗ်…

ပထမတစ္ညမွာ က်ေနာ္အိပ္ယာလိပ္ယူၿပီး ဆိုဖာခံုေပၚမွာဘဲ အိပ္လိုက္တယ္…

ပထမတစ္ည အိပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အရသာရွိတယ္… ေဘးမွာ နားပူနားဆာလုပ္မဲ့သူမရွိတဲ့ညဟာ အရမ္းကို ေကာင္းတာဘဲ… တစ္ခုဘဲ… အိမ္က ဆိုဖာက နည္းနည္းေပ်ာ့ရင္ ပိုေကာင္းမယ္… အခုဟာက မာေနေတာ့ မနက္ထလာတဲ့အခ်ိန္ လည္ပင္း နည္းနည္းေညာင္းကိုက္ေနတာ တစ္ခုဘဲ…

ေရခ်ိဳးခန္းေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ အထဲမွာ ေရခ်ိဳးသံကိုၾကားေနရတယ္… အဲဒီ မိန္းမေတာ့ေလ… ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီအက်င့္ဆိုးရွိေနလဲ မသိပါဘူး… ညမအိပ္ခင္မွာ ေရခ်ိဳးတယ္… မနက္အိပ္ယာထလို႔ရွိရင္လဲ ေရခ်ိဳးတယ္… ေတာ္ၿပီေတာ္ၿပီ… ငါလဲ အက်င့္ပါေနပါၿပီ… က်ေနာ္လဲ တံခါးကို ဆြဲဖြင့္ၿပီးေတာ့ ၀င္သြားတယ္… အိမ္သာ အဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး အေပ့ါသြားဖို႔ ျပင္တုန္းမွာ “အား…” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကို အမွတ္မထင္ၾကားလိုက္ရတယ္…

မနက္ေစာေစာစီးစီး သရဲျမင္တာေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး… ဘာေတြေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာလဲ… လန္႔သြားလို႔ အေပါ့ေတာင္ ျပန္၀င္သြားၿပီ…“က်မ ေရခ်ိဳးေနတာ ရွင္မျမင္ဘူးလား…ရွင္ေယာက်ာ္းေကာ္ ဟုတ္ရဲ႕လာ… ဘယ္ေယာက်ာ္းက မိန္းကေလးေရးခ်ိဳးေနတာကို အထဲ၀င္လာၿပီး အေပါ့သြားတာမ်ိဳးရွိလဲ…” သူ ခန္းဆီးကို ဖြင့္ၿပီး လက္တစ္ဖက္က ေရခ်ိဳးပု၀ါႀကီးနဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ဖုံးထားၿပီး ေနာက္လက္တစ္ဖက္က က်ေနာ့ကို လက္ညိုးထိုးၿပီး ဆံုးမေတာ့တာဘဲ…

“နင္ဘာေတြ လာေအာ္ေနတာလဲ… ငါတို႕႔ ၾကားမွာ ခန္းဆီးလိုက္ကာျခားထားေသးတယ္မဟုတ္လား… ငါ နင့္ကိုဘာျမင္ရမွာလဲ… ၿပီးေတာ့ နင္ေရခ်ိဳးေနတုန္း ငါ၀င္လာၿပီးေသးေပါက္တာ ဒါ ပထမဆံုးအႀကိမ္လဲမဟုတ္ဘူး… ဒီေလာက္ထိ အျဖစ္သည္းေနဖို႔ လိုလို႔လာ… ၿပီးေတာ့ နင့္ ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္ကို ျမင္ေနရတာ ၃ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီ…မ်က္စိမိတ္ထားရင္ေတာင္ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးလဲဆိုတာ သိတယ္… ငါေခ်ာင္းၾကည့္ဖို႔လိုေသးလို႕လာ… ”

“ရွင္…” သူေဒါသထြက္လြန္းလို႔ ဘာမွေျပာမထြက္ေတာ့ဘူး… ပု၀ါ ႀကီးနဲ႔ ဖံုးအုပ္ထားၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲကေန ကတိုက္ကရိုက္ထြက္သြားတယ္… ၿပီးေတာ့ အိပ္ခန္းတံခါး “၀ုန္း…”ကနဲ ေစာင့္ပိတ္လိုက္တဲ့ အသံ ၾကားလိုက္ရတယ္…

မိန္းမၾကမ္း… ၾကည့္ထားေပါ့… နင့္လိုစရိုက္မ်ိဳးနဲ႔ ေနာက္က်ရင္ ဘယ္ေကာင္က ယူရဲမွာလဲ…

အေပါ့သြားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ အိပ္ခန္းဘက္ကို သြားလိုက္တယ္… ဒီေန႔ရံုးသြားဖို႔ ၀တ္ရမဲ့ အက်ၤ ီက အထဲက ဘီရိုမ်ာ ခ်ိတ္ထားတယ္… ဒီမိန္းမေတာ့ေလ… အထဲကေန ေသာ့ခက္ထားလိုက္တယ္… တံခါးကို အၾကားႀကီးေခါက္ေနမွ အထဲကေန တစ္သံထြက္လာတယ္… “ငါအက်ၤ ီ၀တ္ေနတယ္…”

ေတာ္ပါၿပီ… ကြာရွင္းၿပီးၿပီဘဲ… သူ႕ကို အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါ့မယ္…

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာမွ သူထြက္လာတယ္… ၀တ္ထားတာက ေတာက္ပေနၿပီး အသားျဖဴျဖဴေပၚမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲ စိုးထားတယ္… နေျမာဖို႔ ေကာင္းတာက သူ အျပင္ထြက္ခါနီးမွာ က်ေနာ့ကို မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္တာ သူ႔အလွကို ေလ်ာ့ေစခဲ့တယ္… ဒီနာရီ၀က္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရံုးတက္ေနာက္က်ခဲ့တယ္…

ရံုးဆင္းၿပီးေနာက္ က်ေနာ္ အျပင္မွာဘဲ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းေနခဲ့တယ္… ပ်င္းဖို႔ေကာင္းေပမဲ့ သူမ်က္ႏွာကို ျမင္ေနရတာထက္စာရင္ ေကာင္းပါေသးတယ္… ဒီလိုနဲ႔ ည၉နာရီအထိ အျပင္မွာဘဲ ေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲစားၿပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္…

က်ေနာ္အိမ္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ့… သူက ဧည့္ခန္းမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေနတာကို ရုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရတယ္… က်ေနာ္၀င္လာတာကို ျမင္ေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္တယ္… က်ေနာ္လဲ သံသယ မ်ားစြာနဲ႔သူ႕ေရွ႕မွာ ထိုင္လိုက္တယ္… ဘုရား… ဘုရား… က်ေနာ့ကို ေရေႏြးၾကမ္းေတြ ငဲ့ေပးလို႔…

သူဘာအၾကံအစည္ေတြရွိေနပါလိမ့္…

က်ေနာ္ စကားတစ္ခြန္းကို သြားသတိရမိတယ္… သိုးေရၿခံဳထားေသာ ၀ံပုေလြ…

“ဒီေန႕ ငါလဲ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ၿပီးၿပီ… ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ လင္မယားမဟုတ္ေတာ့ဘူး… ငါက ရွင့္အိမ္ကို တစ္လငွားၿပီး ခဏေနေနေပမဲ့ … ငါစဥ္းစားမိတယ္… ငါတို႔ ဟို မလိုလားအပ္တဲ့ ျပသနာေတြ… အထင္လြဲမွားမႈေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ငါတို႔ စည္းကမ္းထုတ္ထားတာေကာင္းမယ္…”

ေျပာရင္းနဲ႔ သူစာရြက္တစ္ရြက္ကို ျငင္သာစြာထုတ္လိုက္တယ္… က်ေနာ့ေရွ႕မွာ စာရြက္ကို ကိုင္လႈပ္ျပၿပီး ေျပာလိုက္တယ္… “ရွင္ၾကည့္ၾကည့္လိုက္… သေဘာတူတယ္ဆိုရင္ ေအာက္မွာ လက္မွတ္ထိုးလိုက္.. ငါတို႔တစ္ေယာက္တစ္ရြက္ဆီယူထားမယ္…”

က်ေနာ္စာရြက္ကိုယူၿပီး ၾကည့္ၾကည့္လိုက္တယ္…

နံပါတ္တစ္… ေရခ်ိဳးခန္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က သံုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္က မည့္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ႏွင့္မွ မ၀င္ရ…
နံပါတ္ႏွစ္… တစ္ဦး၏ ခႏၶာကိုယ္ကို အျခားတစ္ဦးက မည္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ႏွင့္မွမထိရ…
…..
က်ေနာ္ေရတြက္ၾကည့္တာ စုစုေပါင္း ၂၆ ခ်က္ေတာင္ရွိတယ္…

“သေဘာတူတယ္ဆိုရင္ လက္မွတ္ထိုးလိုက္…” သူေဘာပင္ေတာင္ ႀကိဳျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီ…

အစကေတာ့ သူ႕ေဒါသကိုစြေပးမလို႔ဘဲ… ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့… မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး… အမ်ားဆံုးရွိလဲ တစ္လဘဲေပါ့… ေအာင့္အီးၿပီးေတာ့ဘဲ ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္ပါေတာ့မယ္… က်ေနာ္သူ႕ကို မ်က္လံုးေအးေအးနဲ႔တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္… ေဘာပင္ယူၿပီး က်ေနာ့ လက္မွတ္ကိုေကာက္ထိုးလိုက္တယ္…

“ဟုတ္ၿပီ… ဒီလက္မွတ္ထိုးေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္တဲ့အေနနဲ႔… ငါတို႔ အတူတူေနေနရတုန္းမွာ ရွင့္ကိုဆက္ၿပီးေတာ့ထမင္းခ်က္ေကၽြးမယ္… ”

ဒီစည္းကမ္းခ်က္ေတြရွိေနေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ လြတ္လပ္မႈမရွိေတာ့သလိုဘဲ… အစပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ ထိန္းခ်ဳပ္ခံေနရတယ္လို႔ခံစားရတယ္… ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ကလဲ အျပင္မွာဘဲ ဆက္ၿပီး ေ၀ွ႕လည္ေနၿပီး ထမင္းစားတဲ့ေနရာကိုရွာေနတယ္… ဟြန္႔… ထမင္းခ်က္ေကၽြးတာနဲ႔ ငါက ေက်းဇူးတင္ေနရမွာလာ… သိပ္ေပ်ာ္မေနနဲ႔… မစားဘူး…

မင္းရဲ႕ထမင္းဟင္းကို တစ္လ မစားရလို႔ ငါငတ္ၿပီးေသမလားဆိုတာကိုၾကည့္ရေသးတာေပါ့… အင္း ေျပာသာေျပာတာ… ေလွ်ာက္လည္ပတ္ေနတုန္း သူမ်ားအိမ္က ထမင္းနံ႔ ဟင္းနံ႕ရလို႔ရွိရင္လဲ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားက်မိသား…

ပထမ တစ္ပတ္လံုးကေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းဘဲ… ဘာျပသနာမွ မျဖစ္လိုက္ဘူး…

တစ္ေန႔မွာ က်ေနာ္ အိမ္ထဲ၀င္လာတုန္း သူကအျပင္ထြက္ဖို႔ျပင္ေနတယ္…

“အျပင္ထြက္မလို႕လာ?”… က်ေနာ့ပါးစပ္ကလြတ္ကနဲ ထြက္သြားတယ္… သူဒီလို ညဖက္မွာ အျပင္ထြက္တာ ေနာက္ေရေမႊးဖ်န္းထားတာကို က်ေနာ္သိပ္သေဘာမက်ဘူး…

“ဟုတ္တယ္… လင္းလင္းက ဒီေန႔သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမလို႔တဲ့… ရွင္ၾကည့္ၾကည့္… ဒီေန႔၀ယ္ထားတဲ့ အကၤ် ီ … လွတယ္မွတ္လားဟင္…” သူ မွန္ေရွ႕မွာ ကိုယ္ကိုယ္ကို ေသခ်ာၾကည့္ေနတယ္…

“အင္း မဆိုးပါဘူး… ငတံုးတစ္ေကာင္ကို ဖမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့မိႏိုင္ပါတယ္…” အ ေနတဲ့လူ ေတာင္သိတယ္… က်ေနာ့စကားက အေကာင္းေျပာေနတာမဟုတ္မွန္း…

“ရွင္… ” သူ႕မ်က္ႏွာမွာ မႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့ အမူအရာ ျပန္ေပၚလာၿပီ… ဒါေပမဲ့ ျပန္လွည့္သြားၿပီးေတာ့ မရယ္ခ်င္ရယ္ခ်င္နဲ႔ ခပ္တိမ္တိမ္ အသက္မပါတဲ့ရယ္သံနဲ႔ရယ္လိုက္တယ္…

“ဟုတ္တယ္ေလ… အခုက လူလြတ္ဘ၀ ျပန္ေရာက္သြားၿပီဆိုေတာ့ ငတံုးတစ္ေယာက္ကို အမိဖမ္းမယ္ဆိုလဲ ငါ့မွာ ဖမ္းခြင့္ရွိပါတယ္… ငါ့ကို တန္ဖိုးထားမဲ့လူတစ္ေယာက္ထြက္ေပၚလာမွာဘဲ… ရွင္လဲ အသက္မငယ္ေတာ့ဘူးေနာ္… ကိုယ့္ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ၾကည့္ဦးေနာ္…” ေျပာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေဒါသ အၾကည့္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္…

“ကဲ… ဒါဆိုရင္လဲ ဒီည ငတံုးႀကီးႀကီးတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိပါေစဗ်ာ… သူမ်ားက အိမ္ႀကီးႀကီး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ရင္ ငါ့ကို ႏွစ္ညေလာက္ေတာ့ ေပးေနဦးေပါ့… ” “အိုး… ဒီစကားမ်ိဳးက သနားစရာေလးပါလား… ဘာလဲ… သ၀န္တိုေနတာလား?”… သူဟားဟားဟား ရယ္ေမာလိုက္တယ္…

“သြားေတာ့… သြားေတာ့… ငါမ်က္စိေနာက္တယ္…” က်ေနာ္ သူ႕ကို တံခါးပါဆြဲဖြင့္ေပးလိုက္တယ္… သူမ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး အျပင္ထြက္သြားတယ္… က်ေနာ့ကို “ဟင့္” ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့ေသးတယ္… က်ေနာ္လဲ တံခါးကို ၀ုန္းခနဲ ပိတ္လုိက္တယ္…

မ်က္စိေနာက္တဲ့လူ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ္လဲ အင္တာနက္ေပၚတက္ၿပီး… ညီမေလးေတြနဲ႔ေလွ်ာက္ က်ဴေတာ့တာေပါ့… ထိန္းခ်ဳပ္မဲ့လူမရွိေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာလို႔ရၿပီ… ေ၀း….

ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့စိတ္ထဲမွာ ေနလို႔မေကာင္းေနဘူး… က်ေနာ္ တကယ္ဘဲ သ၀န္တိုေနတာလား?
က်ေနာ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရယ္ခ်င္လာတယ္… ေလွ်ာက္စဥ္းစားမေနပါနဲ႔… ကြာရွင္းဖို႕ဆိုတာလဲ က်ေနာ္စၿပီး ေျပာခဲ့တာပါဘဲ…

အခ်ိန္ ၂ နာရီေလာက္ၾကာၿပီးေတာ့… သူျပန္လာပါၿပီ… သူ က်ေနာ့ေရွ႕ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္တုန္း သူ႕မ်က္ႏွာကိုေတြ႔လိုက္တယ္… မ်က္ႏွာပ်က္ေနတယ္… သူအိပ္ခန္းထဲကိုဘဲ တိုက္ရိုက္၀င္ၿပီး အိပ္လိုက္တယ္… ေရေတာင္မခ်ိဳးေတာ့ဘူး…

သူစိတ္မေကာင္းဘဲ ျဖစ္ၿပီးျပန္လာတာျမင္ေတာ့ က်ေနာ့ စိတ္ထဲမွာက ေပ်ာ္လာတယ္… ေဟေဟ… နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္… က်ေနာ္လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႔ အိပ္ခ်လိုက္တယ္…

ညသန္းေခါင္မွာ သူ႔ရဲ႕စူးရွတဲ့ အသံေၾကာင့္ လန္႔ႏႈိးလာခဲ့တယ္… ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ထၾကည့္မယ္လုပ္တုန္း သူက အိပ္ခန္းထဲကေန ညအိပ္၀တ္နဲ႔ေျပးထြက္လာတယ္… ဆိုဖာေပၚခုန္တက္လိုက္ၿပီး က်ေနာ့လည္ပင္းကိုတုန္တုန္နဲ႔ အေသဖက္ထားတယ္… “ဘာျဖစ္တာလဲ?” က်ေနာ္သူ႕ ေနာက္ေက်ာကိုပုတ္ၿပီးေမးလိုက္တယ္… “ပိုးဟပ္… ” သူဒီစကား ႏွစ္လံုးေျပာလုိက္တာနဲ႔ က်ေနာ္သေဘာေပါက္သြားၿပီ….

ဒီ မိန္းမေတာ့ေလ… က်ေနာ့အေပၚမွာသာ ေမာက္ေမာက္မာမာ ဆက္ဆံတာ… အေကာင္ေသးေသးေလးေတြက်ေတာ့ အေသေၾကာက္တတ္တယ္… ပိုးဟပ္… ၾကြက္… ေၾကာင္… ေခြး… စတာေတြ… ေတြ႔လိုက္တိုင္း ေအာ္လိုက္တာ ေန႔၀က္ေလာက္ၾကာတယ္… က်ေနာ္ေခြးေလးတစ္ေကာင္ေမြးခ်င္တာေတာင္ မေမြးလိုက္ရဘူး…

“လိမၼာတယ္… မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္… ”က်ေနာ္ ခါတိုင္းလိုဘဲ သူ႕ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္တယ္… အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ပိုးဟပ္ကို ေခ်မႈန္းေပးမယ္ေပါ့… အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ေနရာ အႏွံ႕ရွာေပမဲ့ အရိပ္ေတာင္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး… ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္…

က်ေနာ္ဆိုဖာေပၚမွာ ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ့ လည္ပင္းကို ျပန္ဖက္ထားၿပီး… “ေသသြားၿပီလား?” သူမ်က္ႏွာ မွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ထြက္လာတယ္… ဒါေပမဲ့ ညဘက္ မီးမွိန္ ေအာက္မွာ ႏွင္းဆီပြင့္ေပၚ မိုးေရစက္တင္ေနသလို ခံစားခ်က္ေလးကိုေပးတယ္…

“အင္း… ငါရိုက္သတ္လိုက္ၿပီ…မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့… ျပန္အိပ္ေတာ့… ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မနက္ဖန္ရံုးတက္ရဦးမယ္… ”

က်ေနာ္သူ႔ကိုလိမ္လိုက္တယ္… က်ေနာ္သိတယ္ သူ႕ကို ရွာမေတြ႕ဘူး… မရိုက္သတ္လိုက္ရဘူးလို႔ေျပာလိုက္ရင္ က်ေနာ့ကို ထပ္သြားရွာခိုင္ဦးမွာ ေသခ်ာတယ္… က်ေနာ္လဲ ဒီည အိပ္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး… “ငါမအိပ္ရဲဘူး… ျပန္မအိပ္ေတာ့ဘူး…”

“နင္ေမ့သြားၿပီလား… ငါတို႔ ကြာရွင္းၿပီးသြားၿပီေလ… ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ရဲ႕စည္းကမ္းခ်က္ထဲက နံပါတ္ ၂ တစ္ခ်က္ကိုလဲ ခ်ိဳးေဖာက္လိုက္ၿပီ… နင္ဦးဆံုး ငါကိုလာထိေနတယ္… ” က်ေနာ့ ေလသံက ေအးစက္ေနတယ္… “ဟြန္႔… ညေနကေတာ့ ငတံုးတစ္ေကာင္ကို သြားဖမ္းတယ္… ပုိးဟပ္ေတြ႕မွဘဲ ငါ့ကို သတိရတယ္…”

သူ ဒီစကားကို ၾကားၿပီးေတာ့ ခဏတာ ၿငိမ္သြားတယ္… ပါးစပ္ကို ကိုက္ၿပီး “ေဆာရီး…” လို႕တစ္ခြန္းေျပာၿပီး အခန္းထဲ ၀င္သြားတယ္… ၿပီးေတာ့ “၀ုန္း” ဆိုတဲ့ တံခါးပိတ္သံကိုၾကားလိုက္ရတယ္…

က်ေနာ္လဲ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ထိုင္ေနၿပီး ရုတ္တစ္ရက္ ကိုယ့္ပါးကို ကိုယ္ တစ္ခ်က္ခ်လိုက္မိတယ္…

က်ေနာ္ ဆိုဖာေပၚမွာ အိပ္ေနတာ… အိပ္ခ်င္စိတ္တစ္စက္မွ မရွိဘူး… ၀ိုးတိုး၀ါးတားမွာ အိပ္ခန္းထဲက ငိုသံကို ၾကားေနရသလိုဘဲ… ၀င္သြားရမလား မ၀င္ရဘူးလားဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနတယ္… ကိုယ့္ပါးကို ကိုယ္ ျပန္ခ်မိတယ္… ေယာက်္ားဆိုရင္ ၀င္သြားကြာ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…

က်ေနာ္ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္တယ္… သူေစာင္ထဲမွာ ငိုေနတာကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္… က်ေနာ္ ကုတင္ေဘးမွာထုိင္ၿပီး ေစာင္ကို လွန္လိုက္တယ္… သူ႔ကို ညင္ညင္သာသာေလးေမးလိုက္တယ္… “ဘာျဖစ္ေနတာလဲ?” အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ သူ႕ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ စိုရႊဲေနတာကို ျမင္ရတာ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းကို နာၾကင္ေစတယ္ဗ်ာ…

“ရွင္ ဘာ၀င္လာလုပ္တာလဲ… ငါတို႔ ကြာရွင္းၿပီးသြားၿပီ မဟုတ္လား… ရွင့္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈေတြ မလိုခ်င္ပါဘူး… ထြက္သြား… ထြက္သြား… ” သူက်ေနာ့ကို တြန္းထုတ္တယ္… ေခါင္းအံုးနဲ႔ေပါက္တယ္… “ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ… ခုဏက ငါစကားေျပာမွားသြားတာ… ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ပါေနာ္… ”

က်ေနာ္ သူဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး… သူ႕ကိုရင္ခြင္ထဲမွာ ဆြဲသိပ္ထားလိုက္တယ္… သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက မ်က္ရည္ေတြကို ညင္ညင္သာသာေလး နမ္းေပးလိုက္တယ္… သူကလဲ က်ေနာ့ကို ထပ္ၿပီး မေအာ္ေနေတာ့ပါဘူး… က်ေနာ့လည္ပင္းကို သိုင္းဖက္ထားၿပီးေတာ့ အားရပါးရကို ငိုေတာ့တာဘဲ…

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူငိုရင္းနဲ႔ ဒီေန႔ဘာလို႔ ဒီေလာက္ထိစိတ္ညစ္ေနရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပတယ္…
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ႕ဟို သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမဆန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း လင္းလင္းက သူ႕ကိုမိတ္ဆက္ေပးတဲ့လူက အေဖ့အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဖိုးႀကီး… ခဏဘဲ ေတြ႕ရေသးတယ္… လက္ကိုင္ေျခကိုင္လုပ္လာၿပီ… လင္းလင္းကလဲ သူ႔ကို ေဖ်ာင္းဖ်ေသးတယ္… နင္က တစ္လင္ကြာထားၿပီဘဲ… ဒီအဖိုးႀကီးနဲ႔ဆို မဆိုးပါဘူး…

“ငါ ကြာရွင္းဖူးတာနဲ႕ သူမ်ားထက္တစ္ဆင့္နိမ့္ေနၿပီလား… ငါတို႔ဘာျဖစ္လို႔ ကြာရွင္းရတာလဲ… ” သူ ငိုရင္းနဲ႔ က်ေနာ့ကိုေမးတယ္… က်ေနာ့လည္ပင္းကို ဖက္ထားတာ မလြတ္ဘူး…

က်ေနာ္ သူ႔ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖမရွိဘူး… က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လဲ မသိဘူး… သူက်ေနာ့လည္ပင္းကို ဖက္ထားတာ အရမ္းကို နာေနၿပီ… ဖက္မယ္ဆိုရင္လဲ ဆက္ဖက္ထားပါေစ… ေသမွမေသႏိုင္တာ… ေနာက္က်ရင္ အတူတူမွ မေနရေတာ့တာ… ဖက္ေစခ်င္ရင္ေတာင္ အခြင့္အေရးမရွိေတာ့ပါဘူးေလ…

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္လံုး ေမာေမာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတယ္…

ႏိုးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနေတာင္ထြက္ေနပါၿပီ… က်ေနာ္က သူ႔ကိုဖက္ထားေသးတယ္… သူကလဲ က်ေနာ့လည္ပင္းကို ဖက္ထားေသးတယ္…

က်ေနာ္ မလႈပ္ရဲဘူး… သူ႕အိပ္မက္ေကာင္းေလးကို လႈပ္ႏိုးမိမွာ စိုးလို႔… ဒီလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးမရွိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ… ၂ ေယာက္သား အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ၾကာလာေလ… မနက္ခင္း မိုးလင္းတိုင္းမွာ ဒီလို ခံစားခ်က္ဟာ ေပ်ာက္ဆံုးေလ ျဖစ္ေနတယ္…

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ အျမဲတမ္းလိုလို အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ႏိုးထလာရသလိုဘဲ… တစ္ဖက္လူကို ညည္းညဴေနၿပီး ရံုးတက္ဖို႕ကို ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္… က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုအေျခအေနထိ ေရာက္သြားရပါလိမ့္…

သူလဲ ႏိုးလာၿပီ…

သူသတိထားမိလိုက္တယ္… လည္ပင္ကို ဖတ္ထားတဲ့လက္ကို ေျဖေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္… “ေမာနင္း… ”

က်ေနာ္လဲ ဖက္ထားတဲ့လက္ကို ကမန္းကတန္း ဖယ္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚကေန ခုန္ဆင္းလိုက္တယ္…

“မေန႔ညက… ”
“မေန႔ညက ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူ… ရံုးတက္ဖို႔ျပင္ေတာ့… ေနာက္က်ေနဦးမယ္…”

အဲဒီလိုမ်ိဳး တစ္ညတာ ရွိလိုက္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ေျပာင္းလဲမႈ နည္းနည္းေလး စျဖစ္လာတယ္… ရံုးဆင္းေတာ့ လမ္းမွာ သူႀကိဳက္တဲ့ ဆႏြင္းမကင္း ေရာင္းေနတာေတြ႕ေတာ့ ၀ယ္လိုက္တယ္… ၀ယ္ၿပီးခါမွ ေတြေ၀ေနရတယ္… အိမ္ဘဲ ျပန္ရင္ေကာင္းမလား… ခါတိုင္းလိုဘဲ ေလွ်ာက္ပတ္ေရၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္ေကာင္းမလား…

“အစ္ကို ဒါကေတာ့ အခုေလာေလာလပ္လပ္ေလး ထြက္လာတာ… ျမန္ျမန္စားေလစားလို႕ေကာင္းေလဘဲ… ၾကာသြားရင္ သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး… ” ေရာင္းတဲ့ေကာင္ေလးက က်ေနာ့ကို ေျပာလိုက္တယ္…

က်ေနာ္လဲ မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔ အိမ္ကိုဘဲ ျပန္လိုက္တယ္… အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူက ထမင္းဟင္းခ်က္ေနတယ္…

“အင္း… အင္း… ငါလမ္းမွာ ဆႏြင္းမကင္းေရာင္းေနတာေတြ႕လို႔ ၀ယ္လာလိုက္တယ္…” မီးဖိုခန္းထဲမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ေျပာျပလိုက္တယ္…

သူ၀မ္းသာစြာနဲ႔ဘဲ ထြက္လာၿပီး တစ္တံုးယူစားလုိက္တယ္…“လက္သြားေဆးေတာ့… ထမင္းစားရေအာင္…”

ထမင္းစား စာပြဲေပၚက ဟင္းေတြျမင္ေတာ့ က်ေနာ့ အႀကိဳက္ဟင္းေတြဘဲ… စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္…

ျပန္ၿပီး ေရတြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ အျပင္မွာ စားေနရတာ ရက္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ… သူလုပ္တဲ့ ဟင္းေတြက အရမ္းကို ေမႊးတာဘဲ…

“စားေတာ့…”

က်ေနာ္လဲ ထမင္းပန္ကန္ကို ယူၿပီးစစားေတာ့တယ္…

“ျဖည္းျဖည္းစား… နင္ေနဦးမယ္…ေရာ့… ဟင္းရည္ေသာက္ဦး…” က်ေနာ့ကို ဟင္းရည္တစ္ခြက္ ခပ္ေပးလိုက္တယ္…

“ေရာ့… ဒါေလးက လတ္ဆပ္တယ္…” က်ေနာ့ကို ဟင္းတစ္ဇြန္းထည့္ေပးလုိက္တယ္…
“ရွင္ေတာ္ေတာ္ေလး ပိန္သြားတယ္… ေနာက္က်ရင္ အျပင္မွာ မစားနဲ႔ေတာ့… ေစ်းႀကီးၿပီး အဟာရလဲ မျဖစ္ဘူး… အိမ္ဘဲ ျပန္စားေတာ့…”
…….

စားၿပီးလို႔ က်ေနာ္ ပန္ကန္ေဆးဖို႔ ျပင္ေနတုန္း…
“ထားပါေတာ့… အိမ္ေထာင္က်ၿပီးလို႔ေတာင္ၾကာေရာေပါ့… ရွင္ ေဆးတာ တစ္ေခါက္မွ မေတြ႔ဖူးပါဘူး…ငါဘဲ ေဆးလိုက္ပါ့မယ္…”

“ငါ…”
“ဘာမွ မျဖစ္ဘူး… ငါလဲ အက်င့္ပါေနပါၿပီ… သြား တီဗြီ သြားၾကည့္ေတာ့… ငါခဏေလးသိမ္းလိုက္ရင္ ၿပီးပါၿပီ…”
က်ေနာ္ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ထည့္လိုက္တယ္… သူ႕အတြက္လဲ တစ္ခြက္ထည့္ေပးလုိက္တယ္…

သူ ေဆးေၾကာၿပီးေတာ့ က်ေနာ့ေဘးမွာ လာထိုင္လိုက္တယ္… က်ေနာ္လဲ ထည့္ထားတဲ့ ေရေႏြးခြက္ကို သူ႕ေရွ႕ပို႕ေပးလုိက္တယ္…
“နင္ ဘယ္လိုင္းၾကည့္ခ်င္လဲ…” က်ေနာ္သူ႕ကိုေမးလိုက္တယ္…
“ရွင္ ဒီေန႔ဘာလို႔ ဒီေလာက္ထိအားနာေနရတာလဲ… ငါမေနတတ္ေတာ့ဘူး… ” သူရယ္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္…
က်ေနာ္လဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ့္ေခါင္းကို ပြတ္ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္တယ္… “ငါအရင္က အရမ္းဆိုးလို႕လား…”
“ဆိုးတယ္? ဘယ္သူက ရွင့္ကို ဆိုးတယ္လို႔ေျပာေနလို႔လဲ… ရွင္က ပ်င္းတာ… အခု ငါတို႔ ကြာရွင္းၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ရွင္လဲ ရွင့္ အ၀တ္ေတြ ဘယ္လိုေလွ်ာ္ရမလဲဆိုတာေမ့ေနၿပီ… မစဥ္းစားၾကည့္ဘူးလား… ရွင့္အ၀တ္ေတြကိုဘယ္သူေလွ်ာ္ေပးေနရတယ္လို႔… ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေကာင္းေကာင္းဂရုစိုက္ေနာ္…”
“ကြာရွင္း… အင္း… ဟုတ္တယ္… ငါတို႔ကြာရွင္းၿပီးသြားၾကၿပီ…” က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆိတ္သြားတယ္…

သူလဲ ၿငိမ္သက္သြားတယ္…

အဲဒီညက က်ေနာ္တို႔ ၃နာရီေလာက္ အတူတူထိုင္ၿပီး တီဗြီၾကည့္ေနလိုက္တယ္… စကားမေျပာဘူး… လိုင္းမေျပာင္းဘူး… ဘာေတြၾကည့္ေနသလဲဆိုတာလဲ မသိလိုက္ဘူး…

ရက္ ၃၀ဟာ ခဏေလးနဲ႔ ျပည့္သြားတယ္…အဲဒီေန႔က ထမင္းစားၿပီးေတာ့ သူက်ေနာ့ကိုေျပာလိုက္တယ္… အိမ္ရွာေတြ႕ၿပီတဲ့… ဒီအပတ္တနဂၤေႏြေန႔ဆို အိမ္ေျပာင္းလို႔ရၿပီ… ၾကားၾကားခ်င္း က်ေနာ့စိတ္ထဲမွာ လံုး၀ဟာတာတာျဖစ္သြားတယ္…

စေနေန႔ဟာ ေရာက္လာတာ အရမ္းကိုျမန္တာဘဲ… က်ေနာ္ဆိုဖာေပၚမွာထိုင္ေနၿပီး သူက်ေနာ့ေရွ႕ကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာနဲ႔ ပစၥည္းေတြသိမ္းေနတယ္…

အခန္းထဲမွာေတာ့ရႈပ္ပြေနတယ္… ဒါေပမဲ့ ေလထုက ၿငိမ္သက္ေနတယ္… က်ေနာ္တို႔စကားမေျပာၾကဘူး… သူဘာမ်ားခ်န္ခဲ့မလဲ? က်ေနာ့စိတ္ထဲမွာ အရမ္းသိခ်င္ေနတယ္… ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သူ႕ကိုမေမးဘူး…

“နင္ျဖည္းျဖည္းသိမ္း… ငါအျပင္ထြက္လိုက္ဦးမယ္…” သူ႕အေျဖမၾကားခင္မွာ ကတည္းက က်ေနာ္ အျပင္ထြက္သြားတယ္…

အိမ္ အျပင္ဘက္က မိုးေကာင္းကင္ဟာ အရမ္းကိုျပာတယ္…
လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ေလတံခြန္ အတူတူလႊတ္ခဲ့တဲ့တစ္ေန႔နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးတူတယ္…
အိမ္အျပင္က ေနေရာင္ျခည္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးႏုတယ္…
လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္က ဒီလိုဘဲ ငါတို႔ကို ေႏြးေထြးေစခဲ့တာလား…
အိမ္အျပင္ဘက္မွာ စံုတြဲေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္…
ငါတိုလဲ ဒီလိုဘဲ ခ်ိဳခ်ိဳၿမိန္ၿမိန္နဲ႔ ၃ ႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္…

“ေမေမ… ဦးငိုေနတယ္…” ေဘးက ကေလးေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ေမေမကိုေအာ္ေျပာလိုက္တယ္…
က်ေနာ္ မ်က္လံုးကို ပြတ္ၿပီး… အတင္းၿပံဳးျပလိုက္တယ္… “ဦး မ်က္လံုးထဲ ဖုန္၀င္သြားလို႕ပါ… ”

က်ေနာ္လဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရယ္လိုက္ၿပီး ဦးတည္ရာလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေရြးလိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တယ္…

ညေနေရာက္တဲ့အထိ အျပင္မွာ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္းဘဲ…

ဖုန္းသံျမည္လာတယ္… သူ႕ဆီက စာ၀င္လာတာပါ… “ညစာ ခ်က္ၿပီးသြားၿပီ… ငါတို႔ ေနာက္ဆံုးတစ္ႀကိမ္ အတူတူထမင္းစားရေအာင္…”

က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း အိမ္ကို ေျပးျပန္သြားတယ္…

အိမ္ထဲမွာ မီးပိတ္ထားတယ္…ထမင္းစားစာပြဲေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားတယ္… ဟင္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးစံုတယ္… ၀ိုင္တစ္ပုလင္းပါပါတယ္…

က်ေနာ္ သူ႕ကို မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ အနက္ေရာင္ဂါ၀န္ကို ၀တ္ထားတယ္…

“ငါတို႔ မဂၤလာေဆာင္တာ ၃ ႏွစ္ရွိၿပီ… ၀ိုင္ အတူတူမေသာက္ဖူးေသးဘူး…ဒီညၿပီးရင္ ငါလဲသြားရေတာ့မယ္…ငါတို႔ အတူတူ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေသာက္ရေအာင္ေနာ္… ” သူေျပာေနရင္းနဲ႔ က်ေနာ့ ခြက္ထဲကို ၀ိုင္တစ္ခြက္ထည့္ေပးလိုက္တယ္… “Cheers!” ခြက္ခ်င္းထိတိုက္လိုက္တယ္…

က်ေနာ္တို႔ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ဘူး… ဘာဆက္ေျပာရမွာလဲ? ဘာဘဲေျပာေျပာ မနက္ဖန္ရဲ႕ အေျဖကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ေတာ့ပါဘူး…ေတာ္ပါၿပီ… မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး… အရက္ေသာက္ၿပီး ဟင္းေလးစားလိုက္တယ္… အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မူးသြားရင္ အေကာင္းဆံုးဘဲ… ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ သူထြက္ခြာသြားၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနရင္အေကာင္းဆံုးဘဲ… သူထြက္သြားဖို႔က ေတာက္ေလွ်ာက္က်ေနာ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားတာ မဟုတ္ဘူးလား…ဒီေလာက္ လွ်ာရွည္တဲ့ မိန္းမကို မၾကည့္ခ်င္ေနေတာ့တာ မဟုတ္ဘူးလား… က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရမွာေလ!

ေနာက္က်ရင္ ေဘာလံုးပြဲၾကည့္တာ ဘယ္ေလာက္ထိ ညနက္နက္ ေဘးမွာ သြားအိပ္ဖို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနမဲ့သူမရွိေတာ့ဘူး… ဘယ္ေလာက္ထိမိုက္လဲ… ေရမခ်ိဳးဘဲ အိပ္ယာထဲ ၀င္ရင္လဲ ညစ္ပတ္တယ္လို႔ ေရရြတ္ေနမဲ့သူ မရွိေတာ့ဘူး… ဘယ္ေလာက္ထိေကာင္းလဲ… ငါ မေပ်ာ္ရႊင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔… ဒီ၀ိုင္ဟာ ငါ့ပါးစပ္ထဲမွာ ခါးတီးေနရတာလဲ?

“ရွင့္ရဲ႕ အ၀တ္ေတြ ဘီရိုထဲမွာ ေသခ်ာ သိမ္းထားေပးၿပီ… ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ေျခအိတ္ေတြကေတာ့ ကုတင္ေအာက္က အံဆြဲထဲမွာ…ရွင္ အစာအိမ္မေကာင္းဘူး… ညဘက္သိပ္မနက္ေစနဲ႔… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ အစားေလးဘာေလး ခ်က္ေကၽြးဦး… ေရခဲေသတၱာထဲမွာ အစားေတြ၀ယ္ထည့္ထားေပးတယ္… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ထမင္းခ်က္နည္းေလးသင္ထားဦး… အျပင္မွာဘဲ စားမေနနဲ႔… အစာအဟာရရွိေအာင္စား… ႀကံဳစားဘဲ လုပ္မေနနဲ႔…”

“ဒီတစ္လ ေဖေဖေမေမတို႔ကို လြဲေပးရမဲ့ ပိုက္ဆံလြဲေပးၿပီးၿပီ… ေနာက္လေတြမွာလဲ လြဲေပးဖို႔မေမ့နဲ႔ဦး… အားရင္လဲ သူတို႕ဆီကို ဖုန္းဆက္ဦး… သူတို႕က နင့္ကို သတိရေနတယ္… ငါဒီေန႕ သူတို႕ဆီဖုန္းေခၚလိုက္ေသးတယ္… ေဖေဖ့ ဖုန္းက ပ်က္ေနတယ္တဲ့… ဒီေန႔ဘဲ ၾကံဳလို႔ ဟန္းဆက္ အသစ္တစ္လံုး၀ယ္ထားေပးတယ္… အျမန္ေခ်ာပို႕နဲ႔ ပို႕ေပးလိုက္ဦး… ေဖေဖ အခုတေလာ ေျခလက္ေတြ ကိုက္ေနျပန္ၿပီ… ဟိုတစ္ေခါက္က ၀ယ္ထားေပးတဲ့ေဆးလဲ ကုန္ေလာက္ၿပီ… ေရာ့ ဒါက ၀ယ္ရမဲ့ေဆးနာမည္နဲ႔ လိပ္စာ… မနက္ဖန္၀ယ္ၿပီး အျမန္ေခ်ာနဲ႔ တစ္ခါတည္းထည့္ေပးလိုက္… ”

“ငါတို႔ ကြာရွင္းလိုက္တဲ့အေၾကာင္းသူတို႔ကို မေျပာရေသးဘူး… နင္ ေနာက္က်ရင္ အခြင့္ၾကံဳမွဘဲ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး သူတို႔ကိုေျပာျပလိုက္ပါေတာ့… ေဖေဖက ဘာဘဲေျပာေျပာ သူ႕ကို စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္… ဒါက ေဖေဖနဲ႔ေမေမအတြက္ သိုးေမြးအကၤ်ီ… မနက္ဖန္တစ္ခါတည္းထည့္ေပးလိုက္… ”

သူ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု က်ေနာ့ကို မွာေနတယ္… က်ေနာ္ အားလံုးကို မွတ္မိခ်င္တယ္… အားလံုးကိုလဲ မမွတ္မိေစခ်င္ဘူး… က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးတံုးပါလားလို႔ ခံစားလာမိတယ္… အိမ္မွာ ၃ ႏွစ္ ၃ မိုးေနလာတာ… အားလံုးဟာ က်ေနာ္နဲ႔စိမ္းေနသလိုဘဲ… က်ေနာ္ ေၾကာက္လာတယ္… တစ္ေယာက္တည္း ဆက္ေနသြားလို႔ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတာ မသိဘူး…

“ဒါကေတာ့ လက္ထပ္တုန္းက ေမေမေပးထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးပါ… ငါမယူသြားေတာ့ပါဘူး… ေမေမ့ကို ငါ့အစားေတာင္းပန္ေလးလိုက္ေနာ္…” အစိမ္းေရာင္ ေတာက္ေနတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းလက္စြပ္ေလးပါ… အေရာက္ေတာက္လြန္းလို႔ က်ေနာ့ မ်က္စိကိုေတာင္ စူးရွမတက္မပါဘဲ… “ငါယူသြားမဲ့ ပစၥည္းေတြက ငါတို႔ သေဘာတူထားတဲ့ဟာေတြပါဘဲ…”
သူမတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေလးဘက္ေတြကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေမးတယ္… “မရွင္းတာရွိလား?”

က်ေနာ္ မရွင္းတာ ဘာရွိလဲ… က်ေနာ္ဘာမွမသိဘူး… က်ေနာ္သိတာ တစ္ခုဘဲ ရွိတယ္… က်ေနာ္သူ႔ကို ထြက္မသြားပါနဲ႔လို႔ အတားခ်င္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူက်ေနာ့ဆီက ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ္…
သူက်ေနာ့ကို အျမဲေျပာတယ္… ေယာက်္ားမဟုတ္ဘူးတဲ့… သူ က်ေနာ့ကို သိကၡာခ်ေနတယ္လို႔ဘဲ ထင္ခဲ့တယ္… အခုမွ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္… ဟုတ္ပါတယ္… က်ေနာ္ေယာက်္ားမဟုတ္ပါဘူး… ကေလးေလး တစ္ေယာက္လိုဘဲ သူ႕ရဲ႕ ျပဳစုယုယမႈေအာက္မွာ ေနလာခဲ့တာပါ…

“နင္ေမးစရာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ ငါတို႕ေစာေစာ နားၾကရေအာင္… ဒီညေတာ့ နင္ အခန္းထဲမွာ အိပ္လိုက္ ငါ ဆိုဖာေပၚမွာဘဲ အိပ္လိုက္မယ္… မနက္ဖန္ မနက္အေစာႀကီး ေျပာင္းေရႊ႕ေရး ကလူေတြလာရင္ ႏိုးေနဦးမယ္… အထဲမွာဘဲ အိပ္လိုက္ေတာ့…”

က်ေနာ္လဲ ဘာဆက္ေျပာရမလဲမသိေတာ့ဘူး…ေခါင္းငံု႕ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး တံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္…

က်ေနာ္ တညလံုး မ်က္ႏွာက်က္ကိုဘဲ ၾကည့္ေနမိတယ္…

မနက္ မိုးလင္းလို႔ ေနေရာင္ျခည္ဟာ အခန္းထဲ၀င္လာတယ္…
တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္တယ္… ပစၥည္းေရႊ႕သံၾကားလိုက္တယ္… သူ အလုပ္သမားေတြကို “သတိထား…” လို႔ ေျပာေနသံ ၾကားလိုက္တယ္… ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့ ရင္ခုန္သံကို က်ေနာ္ မၾကားရေတာ့ဘူး…

သူတံခါးေခါက္လိုက္တယ္… က်ေနာ္ကေတာ့မလႈပ္ဘူး…
“ငါသြားေတာ့မယ္… နင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းေကာင္းဂရုစိုက္ေနာ္… ” သူအခန္းထဲ မ၀င္လာဘူး… တံခါးကိုျခားၿပီးေျပာလိုက္တယ္…
တံခါးပိတ္သံၾကားလိုက္ရတယ္…
ဘာအသံမွ ထပ္မၾကားရေတာ့ဘူး…
ငါတို႔ဘာျဖစ္လို႔ ကြာရွင္းရတာလဲ… ငါတို႔ဘာျဖစ္လို႔ကြာရွင္းရတာလဲ…
“အခ်ိန္ရရင္ လာလည္ဦးေနာ္…” အိမ္နီးနားခ်င္းေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံၾကားလိုက္ရတယ္…
“မင္းေယာက်္ားေကာ္ ဟုတ္ေသးလား?” စိတ္ထဲကေန က်ေနာ့ကို ေအာ္ေနတယ္…
မင္းေယာက်ာ္းဆိုရင္ အခုေျပးထြက္သြားလိုက္… တားလို႔မီေသးတယ္…
က်ေနာ္ ကုတင္ေပၚက ခုန္ဆင္းၿပီး ျပတင္းေပါက္ကေန ေအာက္ကိုေအာ္ေျပာလိုက္တယ္… “ခဏေစာင့္… မသြားေသးနဲ႔ဦး…”

က်ေနာ္ ေလွခါးေအာက္ကိုေျပးဆင္းသြားတယ္… က်ေနာ္ဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္…
သူကားေဘးမွာ ရပ္ေနၿပီး က်ေနာ့ကို ၿပံဳးျပလိုက္တယ္… “ေအာက္ဆင္းလာၿပီးလိုက္ႏႈတ္ဆက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ” သူ႕မ်က္လံုးေထာင့္မွာ မ်က္ရည္စက္ရွိေနတယ္…
“မင္းထြက္သြားရင္ ငါဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ…” က်ေနာ္သူ႕လက္ေမာင္းကိုဆြဲၿပီးေျပာလိုက္တယ္…
“ငါတို႔ ကြာရွင္းၿပီးသြားၿပီေလ…”
“ငါအခု နင့္ကို မသြားေစခ်င္ဘူး… ငါ နင္မရွိလို႔မျဖစ္ဘူး…” က်ေနာ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေအာ္ေနမိတယ္… သူ႔ကို ေတာင္းပန္ေနမိတယ္…
“ကြာရွင္းဖို႔ဆိုတာ ရွင္စေျပာတာေလ…”
“ငါမွားမွန္းသိတယ္… ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ… ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါေနာ္…”
“ရွင္က ေယာက်္ားေလ… ဒီေလာက္လူအမ်ားႀကီးေရွ႕မွာ ငိုေနရလား…” သူ႕႔လက္နဲ႔ က်ေနာ့ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ေပးေနတယ္… သူလက္ေတြက ေအးစက္လို႔…
“မင္းသာ ျပန္လာမယ္ဆိုရင္ ငါေယာက်ာ္းမလုပ္ဘူး…”

“ငါတို႔ ေရွ႕ေရွ႕ေနာက္ေနာက္ အတူတူေနလာခဲ့တာ စုစုေပါင္း ၆ ႏွစ္ရွိၿပီ… လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း နင္ငါ့ကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး… ငါဘာလိုခ်င္သလဲဆိုတာ နင္မသိဘူး… ငါဘာေတြ စဥ္းစားေနလဲဆိုတာ နင္ မေမးဘူး… ငါနင့္ကုိ ေျပာျပန္ရင္လဲ လွ်ာရွည္တယ္ ျဖစ္ဦးမယ္… ဒါေပမဲ့ ရွင္သိလာ… ဒီ ၃ ႏွစ္လံုးလံုး ငါ အရမ္းပင္ပန္းခဲ့တယ္… ရွင့္ကို ခ်စ္တယ္… ဒီအခ်စ္ကို ထိန္းထားဖို႔အတြက္ ငါေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳးစားခဲ့တယ္…”

“ေတာင္းပန္ပါတယ္… ငါ့ကို အခြင့္အေရး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေပးပါေနာ္… ငါ အခြင့္အေရးေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးဆံုးရႈံးခဲ့တယ္… ငါဆက္ၿပီး မမွားခ်င္ေတာ့ဘူး…နင္ကလဲ ငါ့ကို ခ်စ္ေနေသးတာဘဲ… ငါ့ကိုခ်စ္ရင္ ထြက္မသြားပါနဲ႔ေနာ္…” က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ ေအာင့္ေနတယ္… ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာထြက္လာရတာလဲ…

“ငါတို႔ က ကြာရွင္းၿပီးသြားၿပီဘဲ… ရွင္ေနာက္တစ္ေခါက္က်မကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းရမွာေပါ့… ” သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ အမူအရာေလးေပၚေနတယ္…

“ေကာင္းၿပီ… လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းမယ္… ငါေတာင္းပန္ပါတယ္… နင္ငါ့ကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လက္ထပ္ခြင့္ျပဳပါေနာ္… ” က်ေနာ္ ဒူးတစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး သူ႔ကို ဒုတိယ အႀကိမ္ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တယ္…

“လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတာ ႏွင္းဆီပန္းရယ္ လက္စြပ္ရယ္လိုတယ္… နင့္မွာ ရွိလို႔လာ?”
ႏွင္းဆီ… လက္စြပ္… ဘုရား ဘုရား… အခုခ်ိန္ ဘယ္မွာ သြားရွာရမွာပါလိမ့္…

“ငါတို႔ အိမ္က သမီးေလး မေန႔ကမွ ႏွင္းဆီပန္းတစ္စည္း ရထားတယ္ေဟ့… ေကာင္ေလး… နင္ အျမန္လာယူ…” ေဘးအိမ္က ဦးေလးႀကီးက က်ေနာ့ကို ေအာ္ေျပာေနတယ္… က်ေနာ္လဲ ဟို ေက်ာက္စိမ္းလက္စြပ္ကို သြားသတိရလိုက္တယ္…

အိမ္ေပၚေျပးတက္သြားၿပီး ေဘးအိမ္ထဲကို ၀င္ၿပီး ပန္းစည္းယူလိုက္တယ္… က်ေနာ့အိမ္ထဲကို ၀င္ၿပီး ဟိုလက္စြပ္ကိုရွာတယ္… ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုရွာရွာ ရွာမေတြ႕ဘူး…

ဘာျဖစ္လို႔လဲ… ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို အေရးႀကံဳလာမွ လာေနာက္ေနရတာလဲ… လက္စြပ္က ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္…

က်ေနာ္ တစ္အိမ္လံုးကို ေမြေနာက္ရွာေနတုန္း သူ အခန္းထဲကိုေရာက္လာတယ္… သူ႔ေနာက္မွာက အိမ္နီးနားခ်င္း ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေတြ…

က်ေနာ္သူ႕လက္ကိုဆြဲလိုက္ၿပီး ႏွင္းဆီပန္းကို သူရင္ထဲ ထည့္လိုက္တယ္… “ငါလက္စြပ္ရွာမေတြ႕ေသးဘူး… ငါ့ကို အရင္လက္ထပ္ခြင့္ျပဳလိုက္ပါေနာ္…”

သူ ရုတ္တရက္ ပါးစပ္ေလးဟ ၿပီး ရယ္သံ တစ္ခ်က္ထြက္လာတယ္… ၿပီးေတာ့ သူ႕အိတ္ထဲက ဗူးေလးတစ္ခုယူထုတ္လာတယ္… ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေတာက္ပေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ လက္စြပ္ေလးက အထဲမွာကိုး…

“ေဆာရီးပါ… ငါအပိုပစၥည္းတစ္ခု ယူသြားမိၿပီနဲ႔တူတယ္…” သူ က်ေနာ့ရင္ခြင္ထဲကို ခို၀င္ၿပီးေတာ့ ရယ္ေမာလိုက္တယ္…

{မပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့အရာဟာ အျမဲကို လွပေနသလိုဘဲ…}
ဒါေပမဲ့…
ရရွိလိုက္ၿပီဆိုရင္ေကာ္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ၾကၿပီလား…
လက္ထဲက အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါ…
မ်က္စိေရွ႕ကလူကို တန္ဖိုးထားတတ္ၾကပါေစဗ်ာ…
@ Facebook